a b c h i n u s -- آبچينوس

رقص و موسیقی ایرانی در رم

2012-01-19T06:18:00.002+03:30

این ویدئو که به تازگی ساخته ام، گزارش تصویری ای است از کنسرت موسیقی و رقص ایرانی که تابستان پیش، چند هنرمند ایرانی ساکن ایتالیا همراه با 'شاهرخ مُشکین قلم' رقصنده مقیم فرانسه، در شهر رم برگزار کردند.
از این برنامه استقبال زیادی شد طوری که خیلی ها فکر می کردند بهتر بود حداقل دو شب اجرا برای کارشان می گذاشتند. همین موضوع برگزارکنندگان برنامه را تشویق کرد که یک بار دیگر، یکشنبه آینده، روی صحنه بروند.
برنامه این بارشان البته یک مقدار با دفعه قبل تفاوت دارد؛ هم از نظر قطعه های موسیقی ای که آماده کرده اند و هم از نظرصحنه پردازی و همچنین نوازندگان و سازهای جدیدی که به آنها اضافه شده است. این طور که شنیده ام قرار است با رقص و موسیقی به نقاط مختلف ایران، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، سفر کنند.
ایده اصلی این کنسرت از برادران 'محسنی پور' است که در قالب پروژه ای به نام 'مثنوی' با هنرمندان دیگر کارهای مشترک اجرا می کنند. ظاهراَ ماه آینده هم قرار است با 'سعید شنبه زاده' برنامه ای داشته باشند.

چند نکته هم در حاشیه بنویسم و بروم که شما هم بتوانید فیلمتان را ببینید:

- در برنامه قبل، وقتی همه داشتند سالن را ترک می کردند، در بیرون از سالن اصلی، رضا محسنی پور بدون مقدمه رفت پشت پیانو و مشکین قلم و سایرین هم بنای خواندن گذاشتند و مردم هم باهاشان همراهی کردند و همگی با هم 'مرغ سحر' و چند ترانه دیگر را خواندند که از آن هم فیلم گرفته ام و به زودی قسمتی از آن را می گذارم که ببینید.

- وقتی تصمیم گرفتم با هنرمندان گفتگو کنم مسؤولان سالن اجازه ندادند و مجبور شدیم برویم توی خیابان. اما مشکل فقط این نبود. آقای هنرمند رقصنده، طناز هم شده بود و اصرار داشت که باید یک جایی را که خودش انتخاب کرده بایستیم. حالا خودتان توی فیلم می بینید چه جور جایی است و من توضیح نمی دهم که روی دیوار چه نوشته شده است. البته قبل از آن هم یک منظره خیلی ناجور دیگری انتخاب کرده بود که به بهانه نور و اینها منصرفش کردم.

حکایت نیافتن به وقت گشتن و یافتنن به وقت نگشتن!

2011-12-01T13:05:00.001+03:30

Joan Baez

دیشب نشستی در خانه بین المللی زنان رم در باره فعالیت زنان ایران برگزار شد که استقبال خوبی هم از آن شده بود. من هم از چند هفته پیش قرار بود فیلم ها و عکس های مختلفی که برگزارکنندگان این نشست پیشنهاد کرده بودند را پیدا کنم و کنار هم بچینم و موزیکی هم رویش بگذارم که در خلال برنامه نمایش بدهند. موقع کار به نظرم رسید خوب است از تم اصلی سرودی که چند سال پیش فعالان حقوق زن در ایران خوانده بودند استفاده کنم.
سرود خیلی زود پیدا شد اما هرچه گشتم نتوانستم ترانه اصلی را که یک خانم خارجی خوانده بود پیدا کنم. ( هردو را در یک ویدئو از اینجا بشنوید). مشکل این بود که نه اسم خواننده را می دانستم و نه اسم ترانه را. از کسانی هم که پرسیدم جوابی نداشتند. به ناچار از موزیک دیگری استفاده کردم و کار را تحویل دادم.البته کنجکاوی اش برایم باقی مانده بود، اگرچه دیگر نا امید شده بودم.
دیشب که رفته بودم آنجا و بیرون از سالن داشتم فایل را روی یکی از سیستمهای خودشان چک می کردم، موقع پخش رسید به این قسمتش که داشتند به فارسی می خواندند.
خانم ایتالیایی پنجاه-شصت ساله ای کنارم بود و تا این را شنید پرسید این ایرانه؟ بعد پرسید می دانی اصل این آهنگ را چه کسی خوانده؟ و قبل از اینکه جواب بدهم شروع کرد به گفتن قصه دو کارگر آنارشیست ایتالیایی که در دهه ۱۹۲۰ در آمریکا زندگی می کردند. ظاهراَ آن زمان ها جو ضد خارجی و ضد جنبش های کارگری شدیدی در میان بخشی از آمریکایی ها حاکم بوده و خیلی راحت به مهاجران حمله می کردند و آنها را با کوچکترین بهانه ای اخراج می کردند.

Nicola Sacco and Bartolomeo Vanzetti

'نیکلا ساکّو' و 'بارتولومئو وَنزِتّی' هم در یک چنین شرایطی و بدنبال ماجرای دزدی حقوق کارگران یک کارخانه کفش سازی و قتل دو نفر از جمله حسابدار آن کارخانه دستگیر می شوند و در محاکمه ای ناعادلانه به اعدام محکوم می شوند. آنها در ۲۳ اوت ۱۹۲۷ بوسیله صندلی الکتریکی اعدام شدند در حالی که نشانه ای از مشارکت آنها در ماجرای دزدی و قتل وجود نداشت. محاکمه جنجالی و اعدام آنها اعتراضات زیادی به همراه داشت و بعدها با اعتراف مجرم اصلی، بی گناهی این دو ایتالیایی هم معلوم شد. درست پنجاه سال بعد در۲۳ اوت ۱۹۷۷ تبرئه آنها رسماَ اعلام شد.

اما این چه ربطی داشت به ترانه ای که من دنبالش می گشتم؟
کمی صبر کنید تا از غوره حلوا بسازم :)
ماجرای غم انگیز نیکلا و بارت باعث خلق آثار هنری زیادی شد و فیلم ها و تئاتر ها و سریال های تلوزیونی متعددی در موردشان ساخته شد و ترانه های زیادی هم در این باره اجرا شد که مهمترین آنها همین ترانه ای بود که من دنبالش می گشتم!
ترانه ای به نام 'تقدیم به شما، نیکلا و بارت' که 'جون بائز' آنرا روی آهنگی از 'انیو موریکونه' آهنگساز معروف ایتالیایی (خالق موسیقی فیلم خوب، بد، زشت، و ...) خوانده است.

در واقع من بدون اینکه انتظارش را داشته باشم به صورت کاملا اتفاقی و به تفصیل جوابم را گرفتم.
به نظرم آن خانم ایتالیایی هم اگر هنرمند شناخته شده ای بود حتما تا به حال یک اثر هنری مهمی در مورد نیکلا و بارت خلق کرده بود اینقدر که تحت تاثیرشان بود. حتی به من گفت که یادبود کوچکی را در شهر نیویورک دیده است که به یاد این دو ساخته اند ( ببین تا کجاها رفته دنبالشان! )
الآن که دارم اینها را می نویسم دارم فکر می کنم نکند از بستگانشان بوده باشد؟ :))

به هر حال،
این شما و این هم ترانه موصوف با صدای جون بائز:

این هم نسخه ایتالیایی اش که ' امّا مارّونه' خوانده است:

این یکی هم از انیو موریکونه:

Here's to you, Nicola and Bart

Rest forever here in our hearts

The last and final moment is yours

That agony is your triumph

Canto a voi Nicola e Bart

per chi odia la schiavitù

per chi ama la verità

canto forte libertà.

Queste mani per lavorar

questi occhi per guardar

questi piedi per camminar

questa bocca per cantar.

Here's to you, Nicola and Bart

Rest forever here in our hearts

The last and final moment is yours

That agony is your triumph

Con le mani non supplicherò

con i miei occhi non piangerò

e con i piedi non fuggirò

con la bocca canterò.

Here's to you, Nicola and Bart

Rest forever here in our hearts

The last and final moment is yours

That agony is your triumph

Here's to you, Nicola and Bart

Rest forever here in our hearts

The last and final moment is yours

That agony is your triumph

حال ایتالیا چطور است؟

2011-11-04T14:43:00.000+03:30

این روزها رهبران کشورهای ثروتمند جهان در "کن" فرانسه جمع شده اند تا در قالب اجلاس گروه "جی-20" فکری هم به حال بحران مالی کشورهای جنوب اروپا بکنند و از فروپاشی واحد پولی یورو جلوگیری کنند. برلوسکونی هم آنجاست. او دیروز در سخنانش سعی کرد به سایر رهبران اطمینان بدهد که ایتالیا به تعهدات بین المللی اش در قبال اروپا پایبند است و تدابیر ریاضتی را با قدرت به انجام خواهد رساند.
اما این مساله در داخل ایتالیا با اعتراضات قابل توجهی روبرو شده است. کم کم از گوشه و کنار صدای اعتراض بازرگانان و صاحبان صنایع ایتالیایی هم به گوش می رسد. خیلی ها می گویند او باید استعفا بدهد و راه را برای انتخابات دیگر و یا تشکیل یک دولت تکنیکیِ موقت باز کند. امروز حتی در خبر ها آمده بود که دو نفر از نمایندگان پارلمان ایتالیا از ائتلاف راستگرای حاکم خارج شده اند و وزن سیاسی آن را از آنچه که بود ضعیف تر کرده اند. این وضعیت تا به حال چند بار اتفاق افتاده که شاید مهمترین آنها را بشود خروج "جان فرانکو فینی" رییس مجلس نمایندگان و تعدادی از نمایندگان هم پیمان سابقش دانست که حزب جدیدی تشکیل دادند. در طول سالهای گذشته دولت برلوسکونی بارها و بارها به دلایل مشابه این، با بحران رای اعتماد دست و پنجه نرم کرده و همیشه هم با اکثریت بسیار ضعیف از لبه پرتگاه دور شده است.
برلوسکونی این بار هم مثل همیشه اعتقاد دارد از عهده مشکلات بر می آید. او می گوید ایتالیا هیچ مشکل اقتصادی جز وام هایش ندارد و ثروت ایتالیایی ها چندین برابر وام هایی است که گریبانشان را گرفته. اما "جورجو ناپولیتانو" رییس جمهور ایتالیا اعتقاد دارد که بحران فعلی بی سابقه است.
آیا آنطور که وبسایت نشریه "فوربس" امروز نوشته است، بعد از استعفای "جرج پاپاندرئو" در یونان، اکنون نوبت "سیلویو برلوسکونی" در ایتالیا فرا رسیده است؟ برلوسکونی چنین تصمیمی ندارد. او به رهبران جی-20 لایحه قانونی ای را که ماه گذشته طی نامه ای به اطلاع سران اروپایی رسانده بود یادآوری کرده که طبق آن برنامه های کنترل مالی به اجرا گذاشته خواهند شد. شرکای اروپایی اما آن را کافی نمی دانند. "نیکولا سرکوزی" رییس جمهور فرانسه می گوید مهم نیست که چه نوشته اید، مهم این است که چگونه آن را اجرا می کنید؛ ما به یک پیام اطمینانبخش نیاز داریم. در عین حال سرکوزی می گوید ایتالیا می تواند از پس مشکلات برآید. ایتالیا به عنوان سومین اقتصاد بزرگ اروپا و هفتمین یا هشتمین اقتصاد بزرگ دنیا، با توجه به سنت های دیرینه کارآفرینی در این کشور این قوت قلب را می دهد که از این گردنه هم به سلامت عبور خواهد کرد.
برای ایتالیایی ها روزگار سخت تری در پیش است. از چند روز پیش کالا ها و خدمات در ایتالیا به دلیل افزایش مالیات ها کمی گرانتر از قبل شده اند. حالا باید منتظر ماند و دید با چنین تدابیری اوضاع بیمار اقتصادی درایتالیا چقدر بهبود خواهد یافت.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نوشته رضا گنجی - ایتالیا

از اون بالا کفتر میایه :)

2011-11-03T10:01:00.003+03:30

سال نو مبارك

2010-03-19T05:53:00.008+03:30

بودن يا نبودن

2009-12-02T21:34:00.006+03:30

زنگ‌ها به صدا در مي‌آيند؛
درها به هم كوبيده مي‌شوند
و شاخه هاي درخت بيد
در آسمان
مي‌رقصند
اما كسي
زير بيد
نبيد
:)

پي نوشت:
1-البته همونطور كه در عكس ملاحظه مي‌كنيد، اون بيد بيد نبيد
2- واضحه كه اين شعر نغز سرشار از معاني و صنايع ادبي و بي ادبي است
3-اين عكس را در گورستان ورانو در شهر رم بالاسر قبر مردم گرفتم.

تولدي ديگر

2009-10-22T02:08:00.007+03:30

هشت روز تا هشت هشت هشتاد و هشت
اينجا به روز خواهد شد

پرتره‌هاي آبي

2009-05-12T09:25:00.000+04:30

*نمايشگاه عكس امين طلاچيان با عنوان "پرتره‌هاي آبي" برگزار مي‌شود*

دهمين نمايشگاه عكس امين طلاچيان با عنوان "پرتره‌هاي آبي" بيست و پنجم ارديبهشت ماه در "گالري مهروا" برپا مي‌شود و تعداد 14 اثر از عكس‌هاي اين هنرمند در ابعاد صد در هفتاد سانتيمتر به نمايش گذاشته خواهد شد.

مجموعه عكس "پرتره هاي آبي" كه سال گذشته "كاپ كريستال جشنواره بين‌المللي عكس ايتاليا" و همچنين رتبه ي سوم جهان را در "جشنواره عكس فرانسيسكو فورنو" براي طلاچيان به ارمغان آورده، اكنون براي نخستين بار است كه در معرض ديد علاقمندان به هنر قرار مي‌گيرد.

مراسم افتتاحيه اين نمايشگاه كه با همكاري نيكسان آسيا برگزار مي‌شود، از ساعت 16 روز جمعه همين هفته برگزار شده و علاقمندان مي توانند همه روزه به جز پنجشنبه ها از ساعت 5 تا 9 بعدازظهر از نمايشگاه بازديد نمايند.

اين نمايشگاه تا ششم خردادماه ادامه خواهد داشت.

"گالري مهروا" در خيابان كريمخان زند، خيابان شهيد عضدي جنوبي(آبان جنوبي)، پلاك 38 قرار دارد.

خوزستان سرسبز

2009-03-31T05:41:00.007+04:30

حاشيه رود كارون - شرق خوزستان - 6 فروردين 1388

جوي

2009-03-12T22:17:00.006+03:30

كاشان - باغ فين

آسمان، علم، خرافه

2009-03-09T11:59:00.007+03:30

شماره‌ي 8

آسمان، علم، خرافه

سردبير: مجيد آل‌ابراهيم

شماره هشتم نشريه روزنامه‌نگاران ايراني با موضوع «آسمان،علم،خرافه» به سردبيري مجيد آل‌ابراهيم
منتشر شد.

مطالب اين شماره را مي‌توانيد در اينجا بخوانيد يا روي تصاوير كليك كنيد و نسخه‌ي چاپي خوانا را دريافت كنيد.

صفحه آرايي و انتخاب عكس‌ها در اين شماره توسط مجيد آل‌ابراهيم انجام شده و دوستان زير در آن مطلب داشته‌اند:

مجيد آل‌ابراهيم(سوئد)، مريم اقدمي(هلند)، بنفشه تميزي‌فر(ايران)، محمد خواجه‌پور(ايران)، همايون خيري(استراليا)، نسيم راستين(امارات)، پارسا صائبي(كانادا)، آزاده عصاران، لادن كريمي(مالزي)، رضا گنجي(ايران)، شهره منشي‌پوري(سوئد)، نيكي نيكروان(آلمان)، پريسيما يزدان‌پناه(امارات)

موضوع شماره‌ي آينده «تاكسي» است و سردبير آن هم لادن كريمي خواهد بود.
اگر علاقمند به نوشتن مطلب در باره‌ي آن هستيد، در گروه روزنامه‌نگاران ايراني عضو شويد و با لادن در ارتباط باشيد.

شماره‌هاي قبلي نشريه در اينجا قابل دسترسي است.

ما مردها

2009-03-05T08:42:00.000+03:30

هفت هفته با روزنامه‌نگاران ايراني

2009-03-04T16:51:00.009+03:30

گروه روزنامه‌نگاران ايراني(Iranian Journalists) در دي‌ماه 1387 (ژانويه 2009) توسط همايون خيري تشكيل شد و حالا بعد از قريب پنجاه روز 67 عضو دارد كه اين تعداد روزانه با حضور و خروج افراد تغيير مي‌كند.از اين تعداد تا كنون 30 نفر به انحاء مختلف از قبيل ارسال مطلب يا عكس يا مشاركت در انجام كارهاي فني و هنري همكاري داشته‌اند
عضويت در گروه با ارسال در خواست در صفحه‌ي اينترنتي مربوطه براي همه‌امكان‌پذير است. بنابراين اگر شما هم علاقمند هستيد، مي‌توانيد براي انجام يك كار گروهي جذاب به گروه بپيونديد. فقط شرطش اين است كه فعال باشيد.

گروه تا كنون هفت شماره نشريه تحت عنوان «روزنامه‌ي يك صفحه‌اي» (به نشانه‌ي يك صفحه‌ي اينترنتي) منتشر كرده است.

در اين هفت شماره 83 مطلب از 29 نفر از اعضاي گروه به ترتيب زير منتشر شده است:

(7يادداشت): همايون خيري(استراليا)

(6 يادداشت): رودابه برومند(آمريكا)، رضا گنجي(ايران)

(5 يادداشت): نسيم راستين(امارات)، نيكي نيكروان(آلمان)

(4 يادداشت): مجيد آل ابراهيم(سوئد)، امير اخلاقي(امارات)، پارسا صائبي(كانادا)، لادن كريمي(مالزي)، فتانه كيان‌ارثي(اتريش)

(3 يادداشت): لوا زند(امريكا)، مهران شقاقي، پرنيان محرمي(ايران)، مريم نبوي‌نژاد(كانادا)

(2 يادداشت): مريم اقدمي(هلند)، صفورا اولنج(امارات)، علي‌اصغر رمضانپور(بريتانيا)، آزاده عصاران، ليلا ك.(استراليا)، شهره منشي‌پوري(سوئد)، م.هستا(ايران)

(1 يادداشت): مجتبا پورمحسن(ايران)، بنفشه تميزي‌فر(ايران)، اميد حبيبي‌نيا(سوييس)، محمد خواجه‌پور، صنم دولتشاهي(بريتانيا)، فرناز سيفي(هلند)، مينا ملكيان(آلمان)، معصومه ناصري(هلند)

------------
اسامي ساير افرادي كه تا كنون با اين هفت شماره همكاري كرده‌اند به شرح زير است:

عكاسان عضو:
ساغر امير‌عظيمي(ايران)، آزاده عصاران، رضا گنجي(ايران)

عكاسان همكار غير عضو:
لينسي آداريو، جنيفر براون، تيلمن بيلينگ

ساير عكاسان:
سوكري سوك‌پلانگ(رويترز)

تصويرسازي (براي شماره‌ي پنج) و انتخاب عكس(براي شماره‌هاي يك تاشش):
رضا گنجي
شماره‌ي 7: آزاده عصاران

طراحي لوگو و مسترپيج و گريد صفحات: رضا گنجي

صفحه بندي همه‌ي شماره‌ها: رضا گنجي

------------
در ارتباط با اين هفت شماره بد نيست به چند نكته‌ي آماري ديگر هم اشاره كنم:
پراكندگي محل سكونت اعضاي فعال كه تا به حال در نشريه مطلب نوشته اند يا به نحوي همكاري داشته‌اند به صورت زير است:
ايران (17 مطلب - 7 نفر)[به اضافه‌ي يك نفر بدون مطلب، فقط با ارسال عكس]
امارات (11 مطلب - 3 نفر)
آمريكا (9 مطلب - 2 نفر)
استراليا (9 مطلب - 2 نفر)
كانادا (7 مطلب - 2 نفر)
آلمان (6 مطلب - 2 نفر)
سوئد (6 مطلب - 2 نفر)
هلند (6 مطلب - 4 نفر)
اتريش (4 مطلب - 1 نفر)
مالزي (4 مطلب - 1 نفر)
بريتانيا (3 مطلب - 2 نفر)
سوييس (1 مطلب - 1 نفر)

خب من بلد نيستم نمودار به صفحه منتقل كنم والا در اينجا نمودار رشد تعداد مطلب در هر شماره را هم ارائه مي‌كردم. عجالتاً اطلاعاتش به اين صورت است:
شماره‌ي 1: 4 مطلب
شماره‌ي 2: 6 مطلب
شماره‌ي 3: 9 مطلب
شماره‌ي 4: 16 مطلب
شماره‌ي 5: 16 مطلب
شماره‌ي 6: 15 مطلب
شماره‌ي 7: 17 مطلب

----------

موضوع شماره آينده‌ي نشريه « آسمان؛ علم، خرافه» است. سردبيرش مجيد آل‌ابراهيم و محل انتشارش هم وبلاگي است كه آزاده عصاران براي آرشيو كردن نشريه ‌ساخته.
اگر مطلبي در اين زمينه داريد در گروه عضو شويد و با مجيد در ارتباط باشيد.

-----------
در ادامه، تصوير نسخه‌ي چاپي و مشخصات تمام شماره‌هاي نشريه را تقديم مي‌كنم.
براي ديدن تصاوير بزرگ و خوانا روي عكس‌ها كليك كنيد.

			شماره‌ي 7 ما مردها؛ ما زن‌ها سردبير: آزاده عصاران
			شماره‌ي 6 عشق سردبير: نسيم راستين
			شماره‌ي 5 علم بهتر است يا ثروت؟ سردبير: فرناز سيفي
			شماره‌ي 4 سفر سردبير: همايون خيري
			شماره‌ي 3 مهماني ايراني سردبير: رضا گنجي
			شماره‌ي 2 بازيافت سردبير: نيكي نيكروان
			شماره‌ي 1 مُــد سردبير: مريم نبوي‌نژاد

سفر

2009-02-11T10:26:00.004+03:30

نسخه ي چاپي ويژه‌نامه‌ي «سفر» از سري روزنامه‌هاي اينترنتي ما كه هر هفته زير عنوان «روزنامه‌هاي يك صفحه‌اي» در گروه «روزنامه‌نگاران ايراني» تهيه‌ مي‌شود، آماده شد.

مطالب اين شماره، كه شماره‌ي چهارم محسوب مي‌شود قبلاً در وبلاگ آزادنويس منتشر شده بود كه همانجا مي‌توانيد بخوانيد. اما اگر برايتان فيلتر است، همين تصاوير را هم اگر كليك كنيد، مي‌توانيد در سايز بزرگ و خوانا ببينيد.

در اين شماره، مجيد آل ابراهيم (سوئد)، امير اخلاقي(امارات)، ساغر اميرعظيمي(ايران)، صفورا اولنج(امارات)، رودابه برومند(آمريكا) اميد حبيبي نيا(سوييس)، همايون خيري(استراليا)، نسيم راستين(امارات)، لوا زند(امريكا)، پارسا صائبي(كانادا)، آزاده عصاران، لادن كريمي(مالزي)، فتانه كيان‌ارثي(اتريش)، رضا گنجي(ايران)، پرنيان محرمي(ايران)، مينا ملكيان(آلمان)، نيكي نيكروان(آلمان) مطلب يا عكس داشته‌اند.
ضمن اينكه صفحه‌بندي و ديزاين صفحات را هم من انجام دادم.

موضوع شماره‌ي آينده هم هست: «علم بهتر است يا ثروت» محل انتشارش هم وبلاگ فرناز
در نگاه اول شايد موضوع ساده به نظر برسد اما خوب كه دقت بكنيد، «واضح و مبرهن»است كه اين موضوع اصلاً كليشه اي نيست(!).واقعاً فارغ از انشاهاي دوران مدرسه، با تجربه هايي كه در اين سال‌ها بدست‌ آورده‌ايد، كسب علم بهتر بوده يا جمع كردن پول؟
اگر اهل نوشتن يك پاراگراف كوتاه هستيد، برويد در فيس بوك و در گروه روزنامه‌نگاران ايراني عضو بشويد. مهلت ارسال نوشته‌ها تا بعد از ظهر روز جمعه است. اطلاعات بيشتر را در صفحه‌ي گروه بخوانيد.

شماره هاي قبلي روزنامه را در لينك هاي زير مي‌توانيد ببينيد و بخوانيد:

شماره‌ي يك - مُد
شماره‌ي دو - بازيافت
شماره‌ي سه - مهماني ايراني
شماره‌ي چهار - سفر

يخ نوردي

2009-02-07T19:17:00.002+03:30

مدرسه‌ي يخ‌نوردي مي‌گون

------------
اين وبلاگ چرا اينجوري شده؟ داشتم با قالب و آرشيو به هم ريخته‌اش ور مي رفتم ديدم همه‌ي پست هام قاطي پاطي شد.واسه خودش حذف مي كنه، اضافه مي‌كنه. ماشالا بچه‌ام هوشمنده. توي گودر ديدم نوشته هاي قديميمو رو آورده. گرفتاري شديما!

كتيبه‌ي چارگوش!

2009-02-04T00:59:00.002+03:30

كتيبه‌ي چارگوش را با كتيبه‌ي داريوش اشتباه نگيريد. كتيبه‌ي داريوش را اگر بخواهيد بخوانيد، بايد به اين »آدرس« برويد

واما متن كتيبه‌ي چارگوش يا قانون الهي:

ما آدم‌ها نه‌تنها روبروي اين در، بلكه روبروي هيچ درِ ورود و خروج ديگري از بدو تا انتهاي آن تحت هر شرايط يا عنواني پارك نمي‌كنيم
و اين يك قانون الهي و حكومتي و مورد قبول افراد مؤمن و با شخصيت بوده و عدم رعايت آن عواقب قانوني و مجازات هاي شديد در بر خواهد داشت .
مجازات هاي اوليه عبارتند از:
1-ممانعت از حق
2-سد معبر
3-ايجاد مزاحمت
و...
حال ما گفتيم شما خود دانيد

-----------
در اينجا اين توضيح را هم بايد بدهم كه متن كتيبه‌ي چارگوش بيشتر از اين بوده ولي در طول زمان بدليل آسيبهاي طبيعي و غير طبيعي مخدوش شده و الآن فقط همين مقدارش در دسترس پژوهشگران و علاقمندان است

مهماني ايراني

2009-02-01T19:32:00.002+03:30

اين‌دفعه نوبت من شد كه مطالب سومين شماره‌ي روزنامه‌‌ي يك صفحه‌اي كار مشترك گروه «روزنامه‌نگاران ايراني را در وبلاگم منتشر كنم. موضوع اين شماره «مهماني ايراني» است كه در آن علاوه بر من، «رودابه برومند»، «همايون خيري»، «نسيم راستين»، «پارسا صائبي»، «پرنيان محرمي»، «مريم نبوي‌نژاد»، «نيكي‌ نيكروان» و «م.هستا» مطلب داشته‌اند.

اين شماره هم روزنامه‌ي يك صفحه‌اي ما تبديل شد به دوتا يك صفحه‌اي كه خب اشكالي هم ندارد. اصلاً من آرزو مي‌كنم بشود هزارتا يك صفحه‌اي، ما كه بخيل نيستيم. حالا كه بساط آرزو كردن راه افتاد يك آرزوي ديگر هم بكنم كه اي كاش يواش يواش عادت كنيم كه مطالبمان همان يك پاراگرافي بشوند كه قرار گذاشته بوديم. اولش هم خودم بايد تمرين كنم. البته اين شماره من يك توجيه داشتم كه وظيفه‌ي يادداشت اول به عهده‌ي من گذاشته شده بود

شماره هاي قبلي روزنامه رو در آدرس‌هاي زير مي‌تونيد ببينيد

شماره‌ي يك - مُد
شماره‌ي دو - بازيافت

و حالا، اين شما و اين هم مهماني ايراني:

تصاوير از آنچه مي‌بينيد بزرگترند. روي آنها كليك كنيد.

---------------------------------

مهماني، هويت ايراني
______________________
رضا گنجي

براي ما ايراني ها، از هر قوم و تباري كه باشيم، خيلي مهم است كه ديگران ما را مهمان‌نواز بدانند. براي اثبات اين حرف كافي است فقط ده دقيقه در يكي از خيابان‌هاي پر رفت و آمد شهر بايستيد و از رهگذران بپرسيد:«به نظر شما چه خصوصيتي ما ايراني‌ها را از خارجي‌ها متمايز مي كند؟» تا جواب قاطع آنان، «مهمان‌نوازي»، شما را از ادامه‌ي نظرخواهي بي‌نياز كند.طبيعتاً وقتي چنين اهميتي براي مهماني و مهمان نوازي قائليم، بيشترين تلاش و توجهمان هم صرف برگزاري شايسته‌ي آن خواهد بود.چراكه تا «مهماني» نباشد، «مهمان نوازي» هم معنايي نخواهد داشت. اما آيا ما واقعاً مهمان نوازيم؟ اگر اين سروده‌ي صائب تبريزي شاعر شيرين سخن اصفهاني را كه گفت: «ميهمان گرچه عزيز است وليكن چو نفس / خفه مي‌سازد اگر آيد و بيرون نرود»، در كنار ضرب المثل «كنگر خوردن و لنگر انداختن» بگذاريم مي‌بينيم كه بله، مهمان نوازيم. تا جايي كه حتي برخي اوقات اين مهمان نوازي گرفتاري‌هايي هم براي ميزبان بوجود مي‌آورد. اما اگر دقيق‌تر نگاه كنيم، عادت‌هاي ناشايست رايج در مهماني ها همچون «غيبت كردن ها» و «چشم و هم‌چشمي ها» و «خاله زنك/عمومردك-بازي ها» و «تعارف‌هاي بي‌جا» و نتايج ناگوار آنها را هم خواهيم ديد كه در آنصورت بايد تا حدي در«مهمان نواز» بودن خود ترديد كنيم. درحقيقت ميهماني‌هاي ايراني در كنار مزاياي فراوان‌شان كه مهمترين آن استحكام روابط انساني و تقويت روحيه‌ي جمعي است، در دل خود آفتها و زياده روي‌هايي هم به همراه دارند كه هميشه مورد انتقاد بوده است. اگر بخواهم يك تصوير كلي از ويژگي هاي يك مهماني ايراني را ترسيم كنم، صرف نظر از ميهماني‌هاي خاص كه به مناسبت هاي ويژه‌اي چون يلدا و نوروز و جشن هاي تولد و عروسي و ... اختصاص دارند و تابع آداب و رسوم خاص خود هستند، خواهم گفت كه مهمترين ويژگي، توجه به خورد و خوراك و«امور شكم» است. پذيرايي با چندين نوع غذا و تعارفات همراه آن همچون «باز هم غذا بكشين توروخدا»ي پس از صرف غذا و «ببخشين غذامون خوشمزه نبود، كم خوردين» بعد از بلعيدن يكجاي يك تغار آش و يك گوسفند درسته با يك ديگ برنج، از اهميت «غذا» در مهماني‌هاي ايراني حكايت دارند. در اين ميان مادران و خانم هاي خانه در تدارك و برگزاري يك مهماني تمام و كمال نقش محوري داشته و پرمشغله ترين افراد خانواده به حساب مي‌آيند. از «چي بپزيم» و «چي بپوشيم» گرفته تا خريد و نظافت و پخت و پز و تزئين، همگي تحت مديريت خانم خانه به بهترين وجه سامان مي‌گيرد و ساعتها وقت و انرژي صرف خود مي‌كند تا چند ساعت «اوقات خوش» براي «با هم بودن» فراهم شود. سپس به رسم اين سال‌ها خودبه‌خود آرايش و چيدمان«زنها جدا مردها جدا» اجرا مي‌شود و بساط غيبت و خاطره‌گويي و مزه ‌پراني و معامله‌ي املاك و ماشين و سروسامان دادن به امور مملكت و ارائه راه‌حل براي مشكل تورم و افزايش قيمت‌ها و پايان دادن به جنگ‌هاي دنيا و ريختن آدم‌هاي بد به دريا و بعد هم تخته نرد و شطرنج و پاسور و يه قل دوقل و قليون و قوري چيده مي شود و در آخر هم از همديگر دل نمي‌كنيم و مراسم خداحافظي را مدام كش مي‌دهيم. اما اگر فكر كنيد پايان بخش مهماني، آن مراسم «بوس بوس كنان» و «صدبارخداحافظ گفتن»هايش است، در اشتباهيد. شما وقتي مي‌توانيد مطمئن باشيد كه مهماني تمام شده كه صداي بوق ماشين مهمان، بوق خداحافظي، را شنيده باشيد! در حقيقت در مهماني‌هاي ايراني، مهمانان همانقدر كه در آمدن تاخير دارند، در رفتن هم تاخير دارند. روشن است آنچه گفته‌شد اگرچه ممكن است آشكار كننده‌ي گوشه اي از هويت ايراني ما باشد اما مسلماً گوياي همه‌ي آنچه در يك مهماني ايراني مي‌گذرد نيست. من در اينجا هيچ صحبتي از جزييات طنزآميز مهماني هاي ايراني، از «جوادپارتي» و «بالماسكه»، «سفره ابوالفضل» و «دوره» هاي زنانه يا خانوادگي،«بزم‌ها» و «جشن‌ها»، «گعده» ها و «مهماني هاي سرنوشت‌ساز» يا از «فصل دادن‌ها» و «آشتي كنان‌ها» نكردم كه خود كتابي چند جلدي ‌است.بنابراين بيش از اين نمي‌گويم و شما را به مهماني اين شماره دعوت مي‌كنم. همه را كه خوانديد، بوق خداحافظي يادتان نرود!

---------------------------------

فرهنگ متفاوت و زبان مشترك
___________________________
رودابه برومند

یکی‌ از کارهای جالبی‌ که در طول تحصیل داشتم، اداره‌ي یک مرکز انجمن مالکین منطقه‌ی "پارک کوهستانی" بود. بیش از ۸۵۰۰ نفر در این منطقه ساکنند، و از تسهیلات این مرکز مانند ورزشگاه، کتابخانه و سالن اجتماعات استفاده می‌کنند. وجود این سالن به معنی‌ مهمانی، عروسی‌، مراسم یادبود، و جلسات مختلفی‌ بود که در طول ۵ سال بارها دیدم. اما چون روزها به دانشگاه می‌رفتم، ساعت کاری من شب‌ها و آخرهفته‌ها، و روزهای تعطیل بود. حساب مهمانی‌هایی‌ که سر کارم دیدم را ندارم، ولی‌ جالب‌ترین تجربه من مقایسه‌ي مهمانی‌ها و عروسی‌‌های ایرانی‌ و سایر ملیت‌ها بود. آنچه در مهمانی رفتن‌های ما جرم و بی ادبی حساب می‌شود، به راحتی‌ در مهمانی‌های بزرگ و عروسی‌‌های به خصوص مردم امریکا دیده میشود، و مدتی‌ طول کشید تا من یاد بگیرم با چشمان گرد و دهان باز به این تفاوتها نگاه نکنم، و تمرین کنم که در خلوت خودم هم قضاوت بیجا را کنار بگذارم. سر و وضع ساده، تدارک غذا و به طور کلی‌ پذیرایی متفاوت این مهمانی‌های فرنگی‌ آنچنان بعد از مدت کوتاهی برایم جا افتاد که با دیدن اولین مهمانی بزرگ ایرانی‌ با حدود ۲۰۰ نفر دچار احساسات عجیبی‌ شدم. آراستگی، طبق مد روز بودن و دیر آمدن مهمانان با اینکه ساعت استفاده از سالن محدود بود اولین تفاوتی‌ بود که مرا به یاد خصوصیات یک مهمانی ایرانی‌ انداخت. تعارف ها، در آغوش کشیدن ها، سلام و احوال پرسی‌‌های طولانی‌،و نشستن و تشکیل حلقه‌های کوچک به جای ایستادن که بیشتر در غرب مرسوم است، حال و هوای داخل سالن را آشنا کرده بود. بوی زعفران و برنج، سبزی‌های معطر، و عطر مهمانان که دنیای متفاوت یک مهمانی ایرانی‌ را برایم سوغات آورده بود آن شب رابه یک شب فراموش نشدنی‌ تبدیل کرد، و چون به طور کلی‌ از راه دادن غم غربت به فکرم گریزانم، دیدن دوباره‌ي تک تک چیز‌هایی‌ را که مدت‌ها بود دلتنگشان بودم را به فال نیک گرفتم. ظرفهای میوه و شیرینی‌، سینی‌های چای و شربت، آجیل و تنقلات، و موسیقی‌ شاد و رنگی مثل پیدا کردن چیزی بود که خودم هم نمیدانستم گم کرده ام. همکاران امریکایی من تمام شب با تعجب و حسرت به مهمانی نگاه می کردند، و هر از گاهی یک سوال جدید درباره‌ي فرهنگ ایرانی‌ از من می پرسیدند. آخر شب که مهمان‌ها در حال خداحافظی‌های پایان نیافتنی و گپ‌های آخر مهمانی بودند، گروه تمیزکاری هم از راه رسیدند. یکیشان که می‌دانست کمی‌ اسپانیایی می‌دانم، نزدیک آمد و گفت:"ای‌ای زندگی‌...". خوب فهمیدم چه می‌گوید. زبان هم لازم نبود

---------------------------------

اينجا چنين و آنجا چنان
_____________________
م.هستا

ایرانم. توی شهر گل و بلبل.
مهمان داریم. ایرانی اند، مثل خودمان. براي شام می‌آيند. فکر می‌کنم:«چی درست کنم؟» سریع، لازانیا می‌آيد توي ذهنم با یك سوپ اروپایی. فکر می کنم: «پنکیک بزنم سرش یا ...». یك دسر کیوی شکلاتی انتخاب می‌کنم. پیرکس های برزیلی را می‌گذارم روي میز و داخل کریستال‌های «چک» چای می‌ریزم. لباس «طرح اسکاچ» می پوشم و یك موزیک لایت کلاسیک می‌گذارم.

ایران نیستم. دورم، دور دور.
مهمانی می‌گیرم همه خارجی هستند‌. قورمه سبزی می پزم، توی یك ظرف رویی. شله زرد درست می کنم. ظرف‌های سفالی آبی سوغاتی را می گذارم سر سفره ای که روی زمین پهن کرده‌ام. یك لباس کردی از آخرین سفرم به ایران دارم. همان را می پوشم. سی دی سه‌تار علیزاده را می‌گذارم بخواند و با چشم‌های براق در را به روی مهمان‌ها باز می‌کنم.

---------------------------------

حريم خصوصي در محفل نيمه خصوصي
______________________________
نيكي نيكروان

آخرین باری که برای کریسمس در یک مهمانی ایرانی بودم هنوز سه ساعت از آشنایی ام با خواهر صاحبخانه که حدودا پنجاه و اندی سن داشت نگذشته بود که از من پرسید:«نمی خواهید بچه دار شوید؟» و وقتی با لبخند گفتم : «فعلا نه»، بلافاصله پرسید:«چطوری جلوگیری می‌کنید؟» چیزی که تا آن موقع نیازی ندیده بودم با هیچکس حتی صمیمی ترین دوستان یا مادر و خواهرم در موردش صحبت کنم. راستش این الگوی گفتگو با دیگران من جمله در مهمانی‌ها که نتیجه اش وارد شدن به حریم خصوصی افراد (چه حاضر در مهمانی چه غایب) است، بسیار آزار دهنده است و متاسفانه ربطی هم به تحصیلات، محل زندگی و ميزان درآمد و غیره و ذالک هم ندارد. تنها ربطش به فرهنگ مراوده است که بدانيم اگر هم‌ می‌‌خواهیم سر صحبت را باز کنیم مي‌توانيم از موضوعاتی مثل آب و هوا، مد، رسم ورسوم، تعطیلات وسایر عنوانهای عمومی استفاده کنیم و نه ازسکس، مذهب، مسائل خصوصی خانوادگی، درآمد، سیاست و مواردی از این قبیل كه می‌توانند سبب سوء برداشت، دلخوری، بحثهاي منجر به دعوا و نهایتاً قطع رابطه شوند.

---------------------------------

نمك ايراني
______________
پارسا صائبي

مهمانی ايرانی در شهر ادمونتون که مانند دیگر شهرهای مناطق سردسیر، دوران سرمای طولانی چهار-پنج ماهه دارد، یکی از فعالیت‌های معمول آخر هفته‌ي خیلی از ایرانیان (یا ایرانی‌الاصل‌ها) در زمستان است. چیزهایی در این قبیل مهمانی‌ها پیدا می‌شوند که در مهمانی‌های مشابه دیگر نیست یا کم هست. چیزی که باید بهش گفت «نمک ایرانی» که گاه البته به شوری می‌زند، مثلاً اولین ویژگی، دیر آمدن اکثر مهمانان است. معمولاً بیش از نیمی از مهمانان دستکم نیم ساعت دیر می‌رسند و آن را عادی تلقی می‌کنند، میزبان هم معمولاً سرساعت مقرر آماده نیست و معمولاً پانزده دقیقه‌ای از برنامه عقب است. به هر تقدیر به قول شاعر اندک اندک جمع مستان و می‌پرستان می‌رسند. معمولاً مهمانان به محض ورود به خانه‌ي میزبان، پرشورانه به داد و فریاد و ابراز احساسات مشغول می‌شوند و با صدای بلند سرپا سرپا به حرف زدن و تعریف با مهمانان دیگر گرم می‌گیرند به طوری که میزبان دیگر نه فرصت پیدا می‌کند که پالتو و کاپشن و کت مهمانان را بگیرد و آنها را بنشاند و نه مجالی پیدا می‌کند که ازشان نوشیدنی مورد علاقه‌شان را بپرسد، مهمانی ایرانی از همان دم در آغاز می‌شود. ویژگی مهم دیگر (قبل از ورود)، پارک کردن همه خودروها جلوی پارکینگ صاحبخانه تا جای ممکن و بند آوردن پیاده‌رو است. یک ویژگی دیگر معرفی مهمانان به یکدیگر است که معمولاً هرکس دیگری را یا از قبل می‌شناسد یا اینکه از چند طریق همه با هم آشنایی پیدا می‌کنند و صاحب چندین دوست مشترک می‌شوند (معمولاً یکی از این دوستان مشترک در قاره دیگری زندگی می‌کند و سالهاست کسی از او خبری ندارد). بحثهای سیاسی در کنار خبرزدنها به یکدیگر و بررسی سایت‌های مختلف به اوج خود می‌رسد. ذکر جمیل(!) احمدی‌نژاد می‌رود و بعد از چند دقیقه دیگر کسی دوست ندارد از او چیزی بگوید و بشنود. اوباما معمولاً سوژهای "کول" و امروزی است، کار به فوتبال و فیلم و موسیقی و فعالیتهای هنری که میرسد بازار غیبت کردن و پراکندن شایعات در مورد دیگران هم در گوشه و کنار گرم می‌شود (مجلس روشنفکری‌تر باشد، شعری خوانده می‌شود و سازی و نوایی به ترنم درمی‌آید، یا فیلمی به نمایش در می‌آید که منتقدین اختلاف نظر پیدا می‌کنند که فلان بازیگر در فلان فیلم نامرتبط با این فیلم، چند جایزه برده بود). در حالیکه همه نشسته‌اند، همزمان چند بحث موازی با صدای بلند پیش می‌رود، آدمها از فواصل دور و روی اقطار چندضلعی دارند با هم بلند بلند تعریف می‌کنند. دعوت صاحبخانه برای صرف غذا معمولاً یک سکوت نسبی به این وضعیت می‌دهد درحالیکه بوی عطر غذاهای خوش‌طعم ایرانی پیچیده. دوباره ادامه ماجرا بعد از شام شروع می‌شود. تصمیمات مهم برای روزهای بعد، قرارومدارها و پیگیریهای کاری و بیزینسی نیز معمولاً در لحظه پایانی مهمانی و هنگام خروج دم در گرفته و انجام می‌شوند. صاحبخانه باید پالتوی چند نفر را همزمان در میان آن گیرودار تصمیم‌گیری‌های مهم بدهد. به هر حال اینکه آدم به زبان مادری خودش تعریف کند و گپ بزند و "ایرونی‌بازی" دربیاورد ظاهراً نیاز مهمی است و از غذاهایمان هم باب طبع‌تر است.

---------------------------------

ميهمانی توی کوچه
__________________
همايون خيري

خيلی سال پيش در خرمشهر يکی از همسايه‌های خانه‌ی پدرم دعوت‌مان کرد برای شام. تابستان بود. خانه‌‌های‌مان هم حدود 100 متر با هم فاصله داشت و من و پسرشان همسن و سال بوديم. هميشه هم همه‌مان حداقل يک بار در روز همديگر را می‌ديديم. حدود ساعت 8 شب رفتيم ميهمانی. تا حدود 11 شب هم همه سرگرم حرف زدن بودند. من و دوستم هم شطرنج بازی مي‌کرديم. بازی هيچکدام‌مان هم تعريفی نداشت. به نظرم چهل بار بازی کرديم. بعد خداحافظی کرديم که بياييم خانه‌مان. کنار در خانه باز همه ايستادند به حرف زدن. پدرها جدا، مادرها جدا. من و دوستم هم درباره‌ی اين که فردا به مناسبت اوقات فراغت چه خاکی بريزيم سرمان داشتيم برنامه ريزی می‌کرديم. حدود 12 شب مادرها رفتند سر خانه و زندگی‌شان ولی پدرها هنوز حرف می‌زدند. دوست من رفت وسايل شطرنج را آورد همان دم در که برای آخرين بار يک بازی ديگر را تمام کنيم. به نظرم حدود سی دقيقه از نيمه شب هم گذشته بود که کم‌کم پدرها صدای‌شان بلند شد که بلاخره خداحافظی کنند و بروند. باز نيم ساعت کش آمد تا بروند. من و دوستم هم از شطرنج خسته شده بوديم و پرت و پلا می‌گفتيم. خانه هم نمی‌رفتيم، همينطور روی سکوی کنار خانه‌شان نشسته بوديم. بلاخره پدرها هم رفتند خانه‌های‌شان. من و دوستم تازه پرت و پلا گفتن‌های‌مان گل انداخته بود و تا حدود يک ساعت بعد هم حرف زديم. آمدم که بيايم خانه‌مان، دوستم گفت حالا امشب بمان همينجا. گفتم باشد. شب هم ماندم خانه‌شان. صبح صبحانه خوردم و آمدم خانه‌ی خودمان. تا رسيدم مادرم گفت زود برو سبزی بخر امشب ميهمان داريم. گفتم کی؟ گفت خانواده‌ی فلانی. همان خانواده‌ همسايه‌ی شب قبل‌ که ما خانه‌شان بوديم.

---------------------------------

مادر شعبده‌باز من
داستان دوم: مهماني ايراني
___________________________
پرنيان محرمي

مادر شعبده‌باز من، معرف حضور خیلی‌ها نیست. همان بار اول در مقاله بازیافت معرفی‌اش کرده و از کارهای عجیب و غریب‌اش گفته بودم. ولی آخر هفته موقع خانه‌تکانی، وقتی که مشغول ناپدید کردن زباله‌های خانه بود، تمام برگه‌های نوشته شده من را که روی زمین ولو بود، در یک چشم به هم زدن ناپدید کرد... به هر حال، مادر من شعبده باز بود. البته نه از آن شعبده‌بازها که در فیلم‌ها نشان می‌دهند، با لباس رسمی و کت فراک و موهای شینیون بالای سر. ولی مثل همه شعبده‌بازها که از توی کلاه خرگوش در می‌آورند و دستمال‌های رنگی از همه جای لباس‌شان بیرون می‌ریزد، کارهای عجیب غریب می‌کرد. با این تفاوت که صحنه نمایش‌اش آشپزخانه بود و تماشاچیانش ما بچه‌ها. مادرم با آن دامن چین‌چین رنگی و موهای همیشه گوجه شده پشت سرش و آستین‌هایی که همیشه به بالا تا زده بود چنان مرغ زنده را در یک چشم به هم زدن می‌آورد و سر می‌برید و پَر می‌کند و داخل قابلمه می‌انداخت که هیچکدام از کارهایش دیده نمی‌شد. دردسرهایمان موقع مهمانی‌های خانوادگی شروع می‌شد، وقتی مادر از یک هفته قبل شروع به خیساندن لپه و لوبیا و نخود و برنج می‌کرد و تمام هفته از آشپزخانه صداهای عجیب و غریب به گوش می‌رسید و تمام پرده‌ها برای شسته شدن درمی‌آمد و تمام فرش‌ها شسته و روکش مبل‌ها برداشته می‌شد. هر چه به مادر می‌گفتیم لازم نیست به خاطر 2 عدد مهمان ناقابل پنجاه نوع غذا تدارک ببیند و تمام میز نهارخوری 30 متری‌مان را که هر روز کش می‌آمد از این سر تا آن سر پُرکند به خرج‌اش نمی‌رفت که نمی‌رفت. اگر بیشتر اصرار می‌کردیم چوب جادویی‌اش را می‌گرفت طرف ما و چیزهایی می‌گفت و زبان‌مان تا یک هفته بسته می‌شد. این اواخر هم که به یُمن کلاس‌های آشپزی رنگارنگی که می‌رفت کلی غذای فرنگی و پیتزا و بیف استرگانف یاد گرفته بود، ولی مهمانی همان بود و غذاها همان. بعد از غذا نوبت میوه‌جات و دسر و تنقلات و آجیل و شیرینی بود و نوشیدنی، همه‌اش که تمام میشد تازه به فکر لباس و آرایش و زلم‌زیمبوی خودش می‌افتاد و چنان در سرتاسر خانه می‌دوید و ما را با خود می‌کشاند که بد است پیش مهمان‌ها و زود باشید و بجنبید... که سرگیجه می‌گرفتیم همه‌مان. به محض ورود مهمان‌ها آرامشی بر همه جا حاکم می‌شد که انگار نه انگار تا ثانیه‌ای قبل از ورودشان خانه صحنه جنگ بود و وسایل از در و دیوار بالا می‌رفتند. تا یکماه قبل و یکماه بعد‌ش همه ما درگیر این 2 عدد مهمان ناقابل بودیم. خدا را شکر که مادرم شعبده باز بود و حواسش بود که ما وسط این ریخت و پاش‌های مهمانی گم ‌نشویم و بهمان خوش بگذرد. دلم‌دیمبو و قرکمر وسط مهمانی‌های ایرانی هم که همیشه به راه بود!

---------------------------------

در غیبت فضاهای عمومی شادی آور
________________________________
مريم نبوي‌نژاد

پدر و مادرهای ما روزگاری را به یاد دارند که کسی در مهمانی‌های ایرانی نمی‌رقصید. کشاندن کسی به رقصی چنین میانه‌ي میدان کار آسانی نبود. هزار ناز و ادا داشت. دفترچه شعری در میان نبود و کسی هم اگر ته صدایی داشت رو نمی‌کرد. اگر هم داشت منت می گذاشت که همین دو خط را بیشتر بلد نیست. به ندرت سازی در خانه ها پیدا می‌شد چه برسد به آنکه کسی دف و سه تارش را با افتخار از دیوار مهمان‌خانه (همان که امروز می‌گوییم اتاق پذیرایی) بیاویزد. سفره انداختن و سور دادن هم دنگ و فنگی نداشت.پیش غذا و پس غذا و اصل غذا همه با هم سر میز یا سفره می‌آمد و همه باهم جمع می شد. انقلاب که شد و به دنبال آن جنگ انگار استعدادهای نهفته ایرانی در زمینه خودبزم آرایی شکفته شد. خانم ها دفترچه اشعار دلکش و مرضیه را با هم رد و بدل کردند. بچه ها را دوپینگی به کلاس ساز و آواز فرستادند و از همه جالب تر معلوم نشد یکباره این شرم و حیای نرقصیدن کجا و چه موقع فرو ریخت. حالا برعکس شده بود. باید بعضی‌ها را به زور می نشاندی که مبادا میان شلنگ تخته‌های تحت عنوان رقصشان کوچک‌ترها را زیر و دست و پا له نکنند. جنگ که تمام شد نمایش لباس و میز آرایی و پرخوری و سیر خوری هم به آن اضافه شد. به گمانم هیچ چیز به اندازه میهمانی ایرانی نمایشگاه تناقض‌ها و درگیری‌های آدم ایرانی با دنیای اطرافش نیست. سالها پیش در یک میهمانی ایرانی مختلط یک میهمان فرنگی مرا متوجه نکته ای کرد که پیش از آن هرگز به آن توجه نکرده بودم. او اشاره ای به اتاقی که مهمانان در آن نشسته بودندکرد و از من پرسید آیا دلیل خاصی دارد که مردها یک طرف و زن ها در طرف دیگر این تالار نشسته‌اند؟ دلیل خاصی نبود و این اتفاق بی آنکه عمدی در کار بوده باشد رخ داده بود. و تازه آن وقت بود که متوجه شدم که قضیه ریشه دارتر از این حرفهاست. تماشای خودمان را وقتی در یک میهمانی به نمایش حضور خود و دیگری می رویم دوست دارم. دیر رفتنمان . پر سر و صدا بودنمان. تک و تعارف های بی پایانمان. اینکه در کمتر از نیم ساعت یکی از لذیذترین و چشم نوازترین سفره های جهان را می بلعیم و خود را از لذت مزه مزه کردنش محروم می کنیم. موقع تعارف شربت و شرینی کوچک ترها را از یاد می بریم. بوسه زورکی از گونه کودک دو ساله می ستانیم تا محبت مان را عیان کنیم‌. و با این حال این توانایی زوال ناپذیرمان دربه سخره گرفتن زمین و زمان و مهمانی هایی که درغیبت نمایش شادی در مکان های عمومی یک تنه جور همه آن فضای های نداشته را بر دوش می کشند. میهمانی ایرانی که ملغمه ای است از کنسرت موسیقی ، کمدی استند آپ، مسابقه شیرینی پزی و آشپزی، جلسه روان درمانی ، شادی درمانی، بار و کافه. احوال ایرانی را در میهمانی اش بپرس.

---------------------------------

زماني براي خوردن
_________________
نسيم راستين

مهمانی ايرانی براي من يک صحنه‌ي رنگين و خوشمزه است که در آن تمام مدت کلماتی مثل : «تورو خدا بفرماييد»، «تورو خدا بخوريد»، « سرد ميشه از دهن ميفته»، «از اينم امتحان کنيد»، «بازم بذارم براتون» و از اين قبيل شنيده مي‌شود.جايی که مهمانی حتما به صرف شام و ناهار است و «خوردن» مشخصه‌ي اصلی آن. با چايی و شيرينی آغاز مي‌شود و با چايی و شيرينی تمام.و در اين فرصت ۴ ساعته شما بايد يک بشقاب ميوه که صاحبخانه لب به لب با انواع و اقسام ميوه ها پرش کرده و يک ظرف آجيل و حداقل دو سری غذای روی ميز که سالاد و ماست و ترشی را هم در کنار خود دارند به صورت کامل بخورید.بعد از تمام اين‌ها، نوبت به دسر مي‌رسد. و خلاصه؛ به خودت که بيايی مي‌بينی کل اين ۴ ساعت مشغول خوردن بودی.

سگ

2009-01-28T07:43:00.002+03:30

روزنامه نگاران ايراني- شماره دو- بازيافت

2009-01-25T08:08:00.011+03:30

اين هم از شماره‌ي دوم.
شماره‌ي اول را مي توانيد توي پست قبلي ببينيد.
مطالب اين شماره در وبلاگ نيكي نيكروان ( شراره‌هاي آتش در بهشت) منتشر شده كه البته خود نيكي هم موضوع اين شماره را پيشنهاد داده بود.

در اين شماره ، علاوه بر نيكي نيكروان(ساكن آلمان)، همايون خيري ( استراليا- بريزبن)، مريم نبوي‌نژاد( كانادا - تورنتو)، م. هستا(‌ايران)، رودابه برومند(پورتلند - امريكا)، و من، مطلب داشته ايم.

البته اين دفعه استثنائاً مطالبمان يك مقدار بلند تر از آن يكي دو پاراگرافي هستند كه با هم قرار گذاشته بوديم. در شماره هاي بعدي سعي مي كنيم خودمان را به كوتاه نوشتن بيشتر عادت بدهيم.

شما هم اگه علاقمند به نوشتن يك پاراگراف مطلب هستيد، مي توانيد در گروه «روزنامه‌نگاران ايراني» در فيس بوك عضو بشويد و مطلبتان را بفرستيد. قرار ما اين است كه مطالب كوتاه باشند و از اصول اوليه نوشتار روزنامه‌اي پيروي كنند. موضوع دفعه ي بعدي‌مان احتمالاً «مهماني ايراني» هست كه فكر مي كنم محل انتشارش هم همينجا يعني آبچينوس باشد. فرصت دريافت مطالب تا صبح پنجشنبه هست.

يلدا، زيمبابوه، ناهار اوباما ، روزنامه‌ي يك‌صفحه‌اي و چيزهاي ديگر

2009-01-20T23:14:00.003+03:30

1- اولين نتيجه‌ي كار جمعي گروه «روزنامه‌نگاران ايراني» كه همايون خيري باني‌اش بوده را مي‌توانيد در وبلاگ مريم نبوي‌نژاد ببينيد و مطالبش را بخوانيد. فعلاً بيست-سي نفري هستيم كه عضو شده ايم و بنا است هر بار در مورد يك موضوع ساده مطلب كوتاهي بنويسيم و همه را يكجا در وبلاگ يكي‌مان منتشر كنيم. موضوع اين دفعه «مُد» بود و موضوع بعدي هم احتمالاً «بازيافت» است.
پس همين الآن به وبلاگ «زندگي دوگانه اينانا» برويد و مطالب را بخوانيد و همانجا نظرتان را بنويسيد كه مسلماً بسيار استفاده‌ خواهيم كرد.

2- اگرچه خيلي دير اما در جواب پارساي عزيز كه چند هفته پيش توي يكي از پست هاي وبلاگش لطف كرده بود و از من احوال پرسي كرده بود، بايد بگويم:

گر از تو حال و احوالي بپرسند
كه خوشحالي كنون؟ خوبي و خرسند؟

كه سال پيش احوالت چطو بود؟
غذايت روز و شب مرغ و چلو بود؟

بگو آري پر از صلح و صفا بود [مي دونم بابا جون! اينجا وزنش مشكل داره. برو بعدي]
اگر حتي پر از جنگ و جفا بود [آره قربونت! اين مصراع هم همونطوره. يه بار كه گفتم برو بعدي]

كه چون شُستي ز خاطر درد و سختي
بيابي از پس آن نيك بختي

وگر سازي ز خود سطل زباله
پر از ياد بد و گند و نخاله

بماني در همان تا اينچنيني
مگر روزي كه ديگر گون ببيني

پارسا جان با اين اوضاع تورم اقتصادي در زيمبابوه و دزد هاي دريايي خليج عدن و سقوط هواپيماي آمريكايي توي رودخانه‌ي يخ بسته ي هادسون، همين‌مان كم مانده كه جلوي ملت پته‌‌مان را هم روي آب بريزيم و بگوييم سال پيش‌مان چطور گذشته! :)

مختصراً «حضور انور باهرالنور سركار عالي» بايد عرض كنم در اين يك سال يك مقدار موها را بلند كرده‌ام و يك مقدار شكم را گنده!

اما از شوخي گذشته ، سال پيش اتفاقاً سال بدي نبود. اگرچه خوب و بد يك امر نسبي است و خودم هم نمي‌دانم كه سال بدي نبود واقعاً چه معني‌يي دارد. در حقيقت براي ماهايي كه اين گوشه‌ي دنيا روي آب زندگي مي كنيم و براي لحظهِ‌ي بعدمان هم نمي‌توانيم برنامه ريزي كنيم و تصميم درست و حسابي بگيريم، مسأله‌ي مهم شايد فقط اين باشد كه « آخيش...، يك سال ديگر را هم به خير گذرانديم»!

بنابراين همين مقدار را از من بپذيريد و از توضيح بيشتر معاف بفرماييد. صميمانه از اين كه جوياي احوال بوديد تشكر مي كنم و از اينكه بخاطر مشغله، نمي توانستم وقت زيادي براي وبلاگ بگذارم و زودتر از اين يادداشت را بنويسم عذر مجدد مي‌خواهم.

------------------

3- در اين لحظه كه دارم اين مطلب را مي‌نويسم، رييس جمهور جديد آمريكا مراسم سوگندش را اجرا كرده و دارد ناهار نوش جان مي كند و گزارشگر گفت كه سينه ي اردك با مرغ سرخ كرده و سيب‌زميني شيرين و مخلفات ديگر مي خورد و بعد هم با همسرش كه مي‌گويند جاني به صنعت مد آمريكا داده است و دو دختر كوچكشان كه قرار است اتاقهايشان در كاخ سفيد را خودشان به تنهايي مرتب كنند،از خياباني كه ساختمان كنگره را به كاخ سفيد وصل مي‌كند عبور مي كند و يك دوره‌ي پر افت و خيز را در طول رياستش تجربه خواهد كرد. در همين حال رييس جمهور قبلي آمريكا هم با قلبي مطمئن و ضميري اميدوار دارد برفراز آسمان كشورش پرواز مي كند و مي رود سر خانه و زندگي‌اش در تگزاس. همه مي گويند اين لحظات يك لحظات تاريخي و غرور انگيزي هستند و البته كه اين طور است.

اصلاً قابل تصور نيست كه يك روزي در ايران شاهد يك چنين مراسمي باشيم. مثل اين مي ماند كه يك سياهپوست اهل زيمبابوه كه مثلاً اسمش امبتو باگومبا توبانتانائوئه است و مادرش زينب نامي ايراني و اهل جزيره ابوموسي، كودكي‌اش را هم در نپال بگذراند و بعد از مرگ مادر ايراني و پدر زيمبابوه‌اي و ناپدري نپالي به هنگام نوجواني، پيش مادربزرگش در ابوموسي بيايد و بعد در دانشگاه تهران ليسانس بگيرد و نهايتاً رييس جمهور ايران بشود!
تصور كنيد با اين ملت نژادپرستي كه ما باشيم و با اين روحيه‌ي دموكرات منشي كه ما داريم اصلاً چنين چيزي قابل درك است؟ من فكر كنم در حال حاضر درهيچ جاي دنيا اينقدر كه در آمريكا امكان يافته، شرايطش وجود ندارد و درست از همين منظر فارغ از طرزفكر و سياستها و اشتباهات آينده‌ي اين رييس جديد، اين روز و اين مراسم غرورانگيز و مايه ي افتخار همه است.
----------------------

شهروندان محترم

2008-12-22T13:35:00.002+03:30

------------
اين دوتا ماشين جند ساله كه وسط ميدون كنار دانشگاه الزهرا توي ده‌ونك پارك شده اند و در واقع جزو تزئينات شهري به حساب ميان. البته اخيراً نرفته‌ام آنجا ببينم هنوز هم هستشون يا نه!

براي اونايي كه يه كم چشماشون ضعيفه:

روي وانت ژيان نوشته( با عرض معذرت البته):
لعنت بر پدر و مادر كسي كه آشغال در اين ژيان وانت بريزد. بي شعور و احمق آشغال نريز!

روي رنو هم نوشته: خانم محترم، آقاي عزيز تكيه نده!

...

2008-12-20T05:37:00.002+03:30

زمستان

2008-12-14T01:23:00.000+03:30

چوپان

2008-12-09T21:16:00.000+03:30

عشاير بختياري در خوزستان

ما همه برنده‌ايم!

2008-12-08T16:39:00.003+03:30

در ادامه‌ي مطالب پيشين، چند كلمه هم در مورد مسابقه دويچه وله:

بايد بگويم كه من شخصاً نمي توانم درك كنم «مسابقه» گذاشتن بين وبلاگ ها يا انتخاب «برترين وبلاگ» چه معنايي مي‌تواند داشته باشد. با دوست عزيزم فرناز كه جزو هيأت داوران دويچه وله است هم يك وقتي راجع به اين صحبت كرده بوديم و اتفاقاً خود فرناز هم همين نظر را دارد و در اينجا و اينجا
در موردش نوشته. ترجيح من اين است كه بگوييم «وبلاگ برگزيده دويچه وله» تا اينكه الفاظ نادرستي چون «مسابقه» يا «برترين» يا «برتر» را به كار ببريم. اصلاً چطور مي‌شود مثلاً وبلاگ آقاي اولدفشن و نق نقو يا قره‌قوروت خودمان را را با مثلاً وبلاگ كورش علياني و شيرين احمدنيا و نفيسه مطلق يا آنها را با وبلاگ حاجي‌واشنگتن و آشپزباشي و اميرطلا مقايسه كرد؟ ايا بايد قد وبلاگ را اندازه گرفت؟ يا سال توليدش را ؟ مسابقه وقتي معنا مي دهد كه معيار هاي قابل محاسبه و قابل مقايسه وجود داشته باشد.

اما برخلاف بد بودن برگزاري مسابقه براي وبلاگ ها، برگزاري مراسم‌ براي انتخاب وبلاگ ها و معرفي آنها خيلي هم خوب و تشويق كننده است. به هر حال هر كسي از ما يا هر جمعي مثل دويچه وله مي تواند نظر خودش را بگويد و وبلاگ هاي برگزيده خودش را داشته باشد و جايزه‌اي هم بدهد مشروط بر اينكه اسمش را نگذارد «مسابقه». آن برگزيده هم صرفاً «برگزيده» يا «منتخب» باشد و نه «برتر» يا «برترين». معلوم هم باشد برگزيده‌ي كي يا كجا. اين تبديل اسامي كه من در موردشان مي‌گويم اصلاً به معني تغيير لفاف و بسته بندي نيست. بلكه اين كلمات با معاني همراهشان نوع نگاه و توقع منطبق بر واقعيت را در پي مي‌آورند.

از اين نگاه پروسه انتخاب وبلاگ برگزيده دويچه وله قابل اهميت و توجه و حتي قابل تقدير است چون شورانگيز و انگيزه‌بخش است. نتيجه آن هم نهايتاً بر مي‌گردد به «سليقه» و «پسند» يك شخص يا گروه داور كه اين موضوع هم اصلاً ايرادي ندارد. در اين رابطه هيچ كس هم به جز خود گروه يا مؤسسه برگزيننده حق اظهار عقيده ندارد. حداكثرش اين است كه وبلاگ نويسان اگر مخالف باشند از چنين رويدادي استقبال نكنند. البته اگر مي‌شد پيشنهادي بهشان بدهم مي‌گفتم كه حتي اسم هيات داوران را هم بايد بگذارند هيات بررسي كننده يا برگزيننده يا انتخاب‌گر يا يك چيزي توي اين مايه ها. و ديگر اينكه اگر مي‌خواهند سيستم نظر سنجي و انتخاب عمومي راه‌اندازي كنند، يا بايد براي چنان انتخابي جايزه‌ي خاصي هم داشته باشند و يا اساساً نمايش جمعبندي نظرات را حذف كنند تا به شبهه بي اعتنايي به نظر مخاطبان دامن زده نشود. والبته به اين هم بايد توجه داشت كه در سيستم نظر خواهي نبايد امكان راي دادن هاي دو باره و چند باره وجود داشته باشد. با اين احوال من فرناز را تحسين مي كنم كه با وجود انتقاداتي كه معمولاً هست خودش را از اين ورطه كنار نكشيده.

ما همه برنده‌ايم

در آخر:
هر سه وبلاگ مورد بحث كه در اين «مسابقه» (!) به مرحله بالا رسيده‌اند، مهم و قابل توجه‌اند. هر سه به خوانندگانشان احترام مي‌گذارند و در يك ارتباط دوطرفه با خوانندگان به كامنتهايشان پاسخ مي‌دهند. هر سه نويسنده با اين وجود كه از موضوعات مختلف مي‌نويسند اما آهنگ وبلاگ خود را حفظ كرده‌اند و شلنگ تخته نمي‌اندازند. هر سه در وبلاگ گرداني كوشش و مداومت دارند و هرسه در اظهار عقيده بي‌پروا هستند. از همه مهمتر، هر سه وبلاگ بازتابي از شخصيت«ويژه» و «دوست داشتني» نويسندگانشان هستند و بي دليل نيست كه در دل خوانندگانشان جا داشته و طرفداران پروپاقرص دارند.

اما همه ما مي‌دانيم كه وبلاگ هاي خوب و دوست‌داشتني كه چنين امتيازاتي دارند كم نيستند. هركدام از ما ممكن است فهرستي از وبلاگ هاي دوست داشتني براي خودمان داشته باشيم كه در بلاگرولينگ و گودر و بلاگ‌چرخان مان و يا در مرورگر اينترنت و يا شايد هم فقط در حافظه‌مان نگهشان داشته ايم.

در حقيقت به نظر من «اگر مسابقه اي براي وبلاگ ها باشد همه وبلاگ ها در آن برنده هستند.»

Comments

وُلك خودش خوب، وبلاگش خوب

2008-12-08T16:32:00.003+03:30

همايون خيري با عينك ري‌بن و دمپايي لا انگشتي

يك روز بعد از يك مطلب خواندني كه همايون درآن يك موضوع سخت علمي را به شكل ساده و جذابي توضيح داده بود، رفتم كه برايش كامنتي بگذارم ديدم يكي از خوانندگانش كه احتمالاً براي اولين بار به وبلاگش آمده بود با لحن آزاردهنده‌اي پرسيده بود كه تو انگار خيلي دوست داري خودت را علمي‌نويس جا بزني و سعي كني مطالب علمي بنويسي (نقل به مضمون)؟ همايون هم همانطور كه از او انتظار مي‌رود، با يك لحن كاملاً دوستانه و محترمانه اي سعي كرده‌بود راجع به موضوع توضيح بيشتري بدهد و باز آن شخص كامنت ديگري گذاشته بود با همان لحن و همايون هم براي بار دوم توضيح ديگري داده بود و در آخر اضافه كرد شما حتماً حق داريد و من با اينكه چند سال سعي كرده‌ام اما چون منابع علمي معمولاً فارسي نيستند و كلاً چون در زبان فارسي ساده‌ نوشتن رويدادهاي علمي سابقه زيادي ندارد، همه‌مان در اين موارد ضعف‌ داريم و من هم لازم است بيشتر تمرين كنم! و خلاصه چند تا كامنت در جواب هم داده بودند كه لحن همه كامنتها همان بود كه گفتم و همايون هيچ جا صحبت دقيقي از مدارج علمي و سوابق تجربي خودش و جايزه هاي بين‌المللي كه در زمينه روزنامه نگاري علمي دريافت كرده است نكرد.

( ولي من به شما مي‌گويم كه بعضي از جايزه هاي همايون كه من خبر دارم اينها هستند: جايزه بين المللي سازمان ملل متحد براي روزنامه نگاري در زمينه محيط زيست در سال 1381، جايزه انجمن نويسندگان علمي استراليا براي عمومي كردن علم از طريق نويسندگي در سال 1381 و جايزه بانك جهاني براي نويسندگي علمي در سال 1380 - از بقيه اش خبر ندارم و اينها را هم در يكي از روزنامه ها در معرفي‌اي كه پاي يكي از مقاله‌هايش نوشته‌بودند ديدم)
همايون خيري كه براي سالها حرفه اصلي‌اش روزنامه‌نگاري و فعاليت در حوزه علوم ارتباطات و رسانه بوده‌است، در حال حاضر چند سالي است كه مقيم استراليا است. دكتراي مطالعات محيط زيست دارد و آنطور كه من متوجه شدم، در زمينه علوم پزشكي و ميكروب شناسي و علوم سلولي و اعصاب تحقيق مي‌كند ضمناً در آنجا استاد دانشگاه هم هست. آن وقت ها كه ايران بود، 10-15 سال هم در گروه دانش راديو تلويزيون بود و توي روزنامه ها و مجلات درست و حسابي روزنامه نگار و دبير گروه هاي علمي بود.

من خودم يكي دو سال در يك نشريه اي كار مي‌كردم كه همايون دبير صفحه علمي اش بود و من آن وقت ها ارتباط كاري با او نداشتم و نمي‌ديدمش. بعدها كه رفته بود و وبلاگي هم راه انداخته بود و من هم خواننده پرو پاقرصش بودم (خودش البته نمي‌دانست چنين خواننده‌اي دارد)، يك روز كه به دفتر نشريه سابقم رفته بودم و با همكاران گپ مي‌زديم، وسط صحبت هايم بدون اشاره به وبلاگش از منشي تحريريه راجع بهش پرسيدم ‌گفت « اي بابا فلاني چطور يادت نمياد همون بود كه خيلي جنتلمن بود ديگه»! اين را به خود همايون هم گفته‌ام كه يك همچون خاطره و تصويري از خودش به جا گذاشته.

اما جداي از سوابق و مدارج همايون، وبلاگ آزادنويس فراتر از يك وبلاگ، شخصيتي را بازتاب مي دهد كه به معناي واقعي مي‌تواند يك الگوي در دسترس به حساب بيايد. و حالا در ادامه سعي مي‌كنم چرايش را تا حدي شرح ‌دهم.

دويچه وله در معرفي‌اش نوشته بود يكي از نكته هاي برجسته‌ي وبلاگ همايون شيريني ياد دادن هايش است. اما خوانندگان آزادنويس مي‌دانند كه شيريني پزي فقط يكي از جنبه هاي وبلاگ اوست. همايون در حقيقت يك تحليلگر مسايل اجتماعي و يك نكته‌بين و طنز نويس قوي است.
وبلاگش سرشار از مطالبي‌است كه در نتيجه‌اش مي‌شود يادگرفت كه چطور ميتوان به همه كاري رسيد و براي جامعه هم مفيد بود. و هم اينكه بايد زندگي را به خاطر خود زندگي دوست داشت. بايد ورزش كرد و به سلامتي توجه داشت. بايد شاد بود و رقصيد بايد كتاب خواند بايد به حقوق انسانها و خصوصاً زنان و كودكان توجه داشت و محيط زيست را حفظ كرد. تفاوت فرهنگ ها را ديد؛ اهل مدارا بود به همه احترام گذاشت. ، از كمترين امكانات بيشترين استفاده را كرد. و اينكه بايد در زندگي منظم بود.

همايون تقريباً هر روز مي‌نويسد، روزهاي يكشنبه و روزهاي جمعه نوشته هاي مخصوص مي‌گذارد. گاهي تحت قالب «قاب عكس استراليايي» يك لحظه از زمان را توي قاب حبس مي‌كند تا با فرهنگ و طرز فكر مردم دنيا از طريق يك مكالمه آشنا شويم. هرجايي كه مي رود عكس مي‌گيرد و در وبلاگش مي‌گذارد تا ما را هم با خودش آنجا برده باشد. در وبلاگش از تاريخ و سياست و دين و اجتماع مي‌نويسد و يافته‌هاي پزشكي و يا پديده‌هاي علمي را به‌سادگي و شيوايي شرح مي دهد. گاهي هم نوشته اش را پر مي كند از سالاد و دسر و مخلفات كه مطلب را به راحتي هضم كنيم. خاطراتش را به شيوه‌اي طنزآميز مي‌گويد، خصوصاً وقتي خاطرات خوزستانش را مي‌نويسد كه ديگر جاي خود دارد... مي بردمان به ‌ان سالهاي «خون و قيام» ! چنان واضح و ملموس مي‌گويد كه انگار همين ديروز بوده. آزادنويس به تنهايي خودش يك خبرگزاري ‌است. مثل مجله دانستنيها‌ست. ستون كنار وبلاگش پر است از پيشنهاد‌هاي هنري و فرهنگي. او البته خودش هم اهل هنر است و ساز مي‌زند و البته همانطور كه دوييچه وله نوشته، شيريني هم مي‌پزد! من اضافه مي‌كنم كه با سيم و انبردست آدمك‌هاي كوچك هم مي سازد!

در يك جمله، وبلاگ همايون يك وبلاگ مفيد و پر از انرژي مثبت است.

قسمتي از يك پست وبلاگ آزادنويس - كليك كنيد، بزرگتر ببينيد

اما يك نكته ديگر در مورد وبلاگ همايون لحن خودماني آن است كه من را بعنوان يك خواننده به آدم پشت نوشته ها نزديك‌تر مي‌كند طوريكه هميشه احساس مي‌كنم چيزهايي كه مي‌نويسد روح دارند. به گمانم آن كتابي كه در مطلب اول معرفي كردم هم مي‌خواست ياد بدهد چگونه در نوشتن راحت باشيم و ساده بنويسيم. همان روشهايي كه تحت عنوان آزادنويسي ازشان نام برده بودم. به عقيده من وبلاگ آزادنويس يك نمونه عالي از اينجور نوشته هاست. در حقيقت از اين نظر شايد بشود آن دو وبلاگ ديگر را هم كه در نوشته هاي قبلي معرفي كردم تا حدي آزادنويس دانست.

در مطلب آينده، چندكلمه‌اي هم در باره‌ي مسابقه‌ي وبلاگ برگزيده‌ي دويچه‌وله خواهم گفت

Comments

ننه‌ي ام. اس. نويسان ايران

2008-12-08T16:26:00.003+03:30

ويولت

ويولت كه فارغ التحصيل رياضي از يكي از دانشگاه هاي معتبر كشور است را من چهار پنج سالي است مي‌شناسم. واسطه اين آشنايي هم زيتون عزيز است كه براي اولين‌بار در وبلاگش معرفي‌ كرد و شرحش را اينجا نوشته‌ام. بسيار آدم پر شور و حال و سرزنده و شادابي است و خوشبختانه اصلاً به رويش هم نمي‌آورد كه ده سال است بيماري ام اس به پروپايش پيچيده. اين شور و انرژي مثبت هم اگر خواننده هميشگي وبلاگش بوده باشيد لابلاي نوشته هايش حتماً مي بينيد. براي نمونه فقط همين مساله كه در اين چند سال هر روز مطلب نوشته و حال و روز خودش را شرح داده براي اثبات حرفم كافي است. وبلاگ‌نويسان حتماً خوب درك مي كنند كه هر روز مطلب نوشتن -هرچه كه باشد- چه انرژي يي لازم دارد و چقدر نيازمند اين است كه در جامعه بين مردم بوده باشيد و اين ور آن ور برويد و اتفاقات گوناگون تجربه كنيد. اما ويولت با اين‌حال كه دست و پايش هم بسته است (البته خودش كه اصلاً دست و پا بسته نيست) از اين نظر از آدمي مثل من بسيار جلوتر است. من خيلي ها را ديده ام به اين مساله افتخار مي كنند كه چند سال مستمر نوشته اند و از پا ننشسته ‌اند اما همان ها هم معترفند كه هميشه دغدغه سوژه دارند. اين البته نكته‌ي منفي اي نيست كه آدمهايي كه هر روز مطلب مي نويسند با همه محافظه كاري هاي معمول ما ايراني ها برايشان سخت باشد كه موضوعي را براي نوشتن پيدا كنند بلكه من قصدم امتياز دادن به اين است كه در يك چنين وضعي به نظر مي‌رسد او هيچ وقت چنين دغدغه اي نداشته‌است. نوشته هايي كه از نظر من واقعاً در مسير هدفي هستند كه براي خودش و وبلاگش در نظر گرفته و دارد آن را طي مي كند. ويولت از همه چيز مي نويسد. از عقايدش نسبت به اتفاقات و دور و برش، از فيلمهايي كه مي بيند از روزمره هايش، بيرون رفتن هايش و از دغدغه هاي زنانه اش و در كنار اينها از حال و روز و پيشرفت بيماري اش و روشهاي درمانش هم مي نويسد. اما يك نكته مهمي كه در مورد ويولت هست و فكر مي‌كنم هدف اصلي‌اش از وبلاگ هم باشد را چند خط پايين تر مي گويم.

من به واسطه ويولت با ام اس دار هاي زيادي آشنا شدم و همراهش به انجمن ها و گردهمايي هايشان رفته‌ام و در اين رابطه خيلي چيزها ياد گرفته‌ام. ادمهايي كه تا ديروز مثلاً در مهماني‌ها ميان‌دار رقص و پايكوبي بودند و حالا بايد به كمك كسي گوشه اي بنشينند و مثل كسي كه آواز سنتي گوش مي كند نظاره‌گر باشند. آدمهايي كه در سالهاي جواني در نهايت سلامت و شور و نشاط يك روز از خواب بيدار مي‌شوند و ناباورانه مي‌بينند ديگر نمي‌توانند عضوي از بدنشان را حركت دهند يا قدرت بينايي يا توان حركتي‌شان بدون هيچ دليلي تضعيف شده و سلامتي‌شان را دست داده‌اند و تأسف بارتر آنكه راهي هم براي درمان‌قطعي‌اش ندارند. در اينجاست كه مي‌بينيم اين بيماري نه فقط جسم را بلكه روحيه را هم تضعيف مي كند. خيلي‌ها افسرده مي‌شوند و روحيه خود را مي‌بازند. نسبت به زندگي و آدمها تلخ مي‌شوند.از جامعه كنار مي‌كشند، گوشه نشين و زودرنج مي‌شوند و از احساسات رقيق شده‌شان تاثير منفي مي‌گيرند. در اين شرايط، بيماري‌شان فضاي مناسبتري براي پيشرفت پيدا مي‌كند و نتيجتاً گرفتارتر مي‌شوند.

ويولت قبل از اينكه اسير چنين شرايط محتملي بشود، تصميم مي‌گيرد با اين وضع مبارزه كند و به جاي يك آدم تأثير پذير تبديل بشود به يك آدم تاثيرگذار. بنابراين وبلاگي داير مي‌كند و ديگران را هم تشويق مي‌كند كه از اجتماع كنار نكشند و با وبلاگ خودشان را داخل معركه مناسبات معمول ادمها بياندازند. خيلي از كساني كه گرفتار ام اس هستند با نگاه به ويولت انرژي بدست‌ ‌آورده‌اند و الآن وبلاگ هاي زيادي را مي بينيم كه مختص اين بخش از جامعه است. وبلاگ هايي كه باعث شده اند توجه جامعه به نياز ها و دغدغه هاي مبتلايان ام اس جلب شود. من حدس مي‌زنم قبل از ويولت وبلاگ فارسي ديگري كه راجع به ام اس باشد وجود نداشت و ويولت در واقع سرآغاز موجي از وبلاگهاي ام اس محسوب مي‌شود. بنابراين امتياز اولين بودن را يكي از امتيازات قابل توجه ويولت مي دانم و همينجا فكر مي‌كنم مناسب باشد لقب«پدر وبلاگ نويسي ام اس ايران» را به او اهدا كنم!! ( قبلاً هم كه دكتراي افتخاري‌ داده بودم و حالش را برده بود. اين ديگر به خودش مربوط است كه با واژه «‌پدر» چه كند. اصلاً عوضش كند با مادر: ) )

امروز كه ويولت با دشواري با ويلچر اينطرف و آنطرف مي‌رود، و با آن انگشتان كم زورش كه روي صفحه كليد كامپيوتر جابجا مي‌شوند، همان انرژي و بلكه بيشتر از ان انرژي اي را دارد كه اوايل وبلاگ نويسي اش سركار مي‌رفت و در محل كارش كه نزديك محل كار من بود، بدون عصا گاهي چندين طبقه را بدون آسانسور بالا و پايين مي‌رفت. (فقط همين را بدانيد كه اخيراً به من گفته‌است كه برنامه عكاسي هم بگذاريم! )
يك چنين شخصي به عقيده من فارغ از اينكه سبك نوشتار و قوت و ضعف نوشته‌هاي وبلاگش چه باشد شايسته تحسين و تقدير است. البته از حق نبايد گذشت كه اميد، به عنوان همراه هميشگي ويولت همواره اميد بخش او در زندگي‌اش بوده است. مرد نازنيني كه روند بيماري ويولت ذره اي از ميزان علاقه‌اش به او كم نكرده است.

قسمتي از يك پست وبلاگ ويولت - كليك كنيد بزرگتر ببينيد

حالا اين ويولت با نوشته هايش خودش را به داخل اجتماع كشانده و بدون نك و ناله دارد بيشتر از يك آدم سالم تاثير مي‌گذارد بر اطرافيانش. با اين شرح چه حالي مي شويد اگر جاي ويولت باشيد و بهتان بگويند با مظلوم نمايي راه به دل ديگران گشوده‌ايد! كسي كه اساساً هدفش از نوشتن دقيقاً عكس اين بوده و درهيچكدام از نوشته هايش هم تلاشي براي تحريك احساسات ديگران ندارد.
به هر حال كسي كه وبلاگ مي‌نويسد و توي ديد قرار مي‌گيرد بايد صبور باشد كه ويولت هم اينطور است.
همچنان كه همايون آزادنويس هم اينگونه است.
در مطلب بعدي درباره‌ي همايون خيري (آزادنويس) بيشتر خواهم گفت.

Comments

نویسنده، طراح یا چی؟

2008-12-08T16:11:00.003+03:30

توكا نيستاني

آن وقتها كه بچه مدرسه اي بودم(شايد اوايل راهنمايي)، من و « قره‌قوروت » كتاب «هكلبري فين» را دستمان مي‌گرفتيم و شب ها به حالت درازكش روي آرنج تكيه مي داديم و به نوبت فصل هاي كتاب را ( با آن عنوان هاي طولاني و دو خطي بامزه‌اش) با صداي بلند براي هم مي‌خوانديم. قاه قاه مي‌خنديديم و لذتش را مي برديم. «هك» دوستمان بود و هر شب منتظر بوديم كه بقيه ماجرا هايش را برايمان تعريف كند.
تقريباً از همان موقع ها بود كه كك روزنامه و مجله افتاده بود توي وجودمان و از آنجا كه توي خانه ما همه همينطور بودند، يك سبد مطبوعاتي پر و پيمان داشتيم كه محتوياتش دست به دست مي‌گشت.

من مخصوصاً به كاريكاتورهايي كه چاپ مي شد خيلي علاقه‌ داشتم و اين شايد سابقه‌اش به زماني برمي‌گردد كه كتاب كاريكاتور كوچكي مربوط به دوران انقلاب در خانه داشتيم كه ايرج زارع از شاه و فرح كشيده بود و آن روزها براي روزنامه ديواري هاي بيست و دو بهمن از رويشان كپي مي‌كردم. بنابراين طبيعي است كه سالها بعد به كاريكاتور هاي توكا نيستاني كه در كنار مطالب صنعت حمل و نقل و جاهاي ديگر چاپ مي شد هم توجه كنم. البته من با آن ذهنيت كودكانه خودم هميشه احساس تلخ و غمگيني از ديدن كاريكاتورهايش داشتم. آن وقت‌ها هنوز آنچنان مفهوم كارتون هاي بدون شرح را درك نمي‌كردم و كاريكاتور هاي طنزآميز شرح دار را بيشتر مي‌پسنديدم. دوست داشتم چهره آدمها در كاريكاتور ها شبيه به خودشان و شبيه به آدمهاي واقعي باشد

غرض اينكه با توكا نيستاني با آن اسم منحصر به فردش از آن موقع ها آشنا بودم (راستي عجيب نيست خيلي از هنرمندان اسم‌هايشان هم يونيك و منحصر‌به‌فرد است؟) من البته تصوري جز يك كاريكاتوريست «كار درست» كه كاريكاتورهاي تلخي مي‌كشد از او نداشتم و اين پيش زمينه ذهني را داشتم تا يكي دو سال پيش زماني كه توكا آمد و وبلاگي براي خودش دست و پا كرد. منطقاً با خودم فكر مي‌كردم كسي كه تحصيلاتش معماري است و شغلش هم همان طراحي معماري است (و دست‌كم تا آن موقع من از نويسندگي‌اش خبر نداشتم) احتمالاً بايد نوشته هايش خيلي معمولي باشند. اما بر خلاف تصورم بعداً كه خواندم، ديدم چه آدم پر مغز و اهل مطالعه‌اي است و از فرط خوبي و دلنشيني نوشته ها به اين ترديد افتادم كه آيا او كاريكاتوريستي است كه گاهي هم مي نويسد يا نويسنده اي است كه گاهي كاريكاتور مي كشد؟ به هر حال فرق است بين نوشته هايي از قلم يك آدم كتابخوان روي كاغذ آمده يا رويشان حسابي فكر شده تا نوشته آدمي كه فقط حرف مي زند و هيچ چيز براي گفتن ندارد.

بخشي از يك پست وبلاگ توكاي مقدس - كليك كنيد،بزرگتر ببينيد

توكا علاوه بر اين داراي صفات ويژه و در خور تحسيني‌ است. براي همين مسابقه دويچه‌وله در جايي كه احساس كرده بود رقيب اصلي‌اش (كه نهايتاً به اتفاق رتبه اول آراء عمومي را كسب كردند) ممكن است بدون اينكه بخواهد از حاشيه‌هاي مرتبط با نوشته‌اش از او رنجيده‌ باشد، به شكلي ابتكاري سعي كرد مساله را حل كند كه منجر به ملاقات آن دو شده بود. اين تلاش و اين ابتكار كه تصوير و تصور واقعي‌تري از او -آدم پشت نوشته ها- در ذهن خوانندگانش مي‌سازد رشك برانگيز وستودني‌است. همين مساله قبلاً هم در مورد امير مهدي ژوله كه براي يكي از قسمت هاي سريال مرد هزارچهره‌ي مهران مديري سناريو نوشته بود پيش آمد كه توكا نظرات انتقادي تندي مطرح كرده بود اما چند وقت بعد بدون اينكه از مواضعش كوتاه آمده باشد با هم ملاقات كرده‌بودند و عكس يادگاري گرفته بودند. اساساً يكي ازخصوصيات توكا نيستاني كه در وبلاگش خودنمايي مي كند اين است كه با كسي رودربايستي ندارد و نظرش را هرچه باشد، مي‌گويد. در عين حال حساب شخصيت ان فرد را هم از موضوعي كه نقدش مي‌كند جدا نگه مي‌دارد. ماجراي مطالبي كه راجع به اردشير رستمي نوشته بود را مي‌شود از اين دست به حساب آورد.[براي كساني كه داستان را نمي‌دانند به طور خلاصه بگويم كه اردشير رستمي كه كاريكاتوريست معروفي است، بعد از اينكه در سريال شهريار نقش شهريار را بازي كرد و چهره‌اش هم مثل كاريكاتورهايش معروف شد، يك جايي در مورد كتاب‌خواندن‌هايش ادعايي كرده بود كه خيلي غلو آميز به نظر مي‌آمد و توكا هم با يك حساب سرانگشتي سعي كرد بگويد چنين چيزي امكان ندارد و كلاً آدمهاي اهل فكر بايد در عدد و رقم دادن و آمار گفتن دقت بيشتري داشته باشند. اين مساله باعث رنجش اردشير شد و توضيحي داد و اين موضوع يكي دو پست وبلاگ توكا را به خودش اختصاص داد.]
كلاً من خيلي وبلاگش را دوست دارم.

اين خصوصيت را ويولت هم در وبلاگش دارد.مثلاً همين روزها كه به وبلاگش سر بزنيد مي بينيد كه تعريف و تمجيدهايي كه صداي آمريكا از وبلاگش كرد هم حتي باعث نشد كه او نظر صريحش را نسبت به آنها ننويسد
در مطلب بعدي، ذزباره‌ي ويولت بيشتر خواهم گفت

comments

حكايت خريدن رضا كتاب ژول سالزمن را و برگزار شدن مسابقه دويچه‌وله و رقابت توكا با ويولت و انتخاب شدن همايون و برنده بودن همه وبلاگها و داور شدن فرناز

2008-12-07T08:33:00.013+03:30

(توضيح تيتر در پي نوشت)

پارسال در نمايشگاه كتاب، غرفه انتشارات اميركبير، كتابي ديدم كه اسم جالبي داشت:
«اگر مي‌توانيد حرف بزنيد، پس حتماً مي‌توانيد بنويسيد» If you can talk, you can write/ نوشته ژول سالزمنJoel Saltzman / ترجمه فرنوش جزيني
كتاب خيلي جالبي است و اگرچه موضوعش فراتر از وبلاگ و اين حرف‌هاست ولي به درد وبلاگ نويسي مي‌خورد. حالا اگر نوشته ام اجازه داد شايد سرفصل‌هايش را هم بنويسم.
سالزمن در كتاب خاطره اي از خودش تعريف كرده كه سالها پيش يك نفر توي يك مهماني از او پرسيد: «چرا من هيچ چيزي نمي‌توانم بنويسم؟» او هم يك ربع حرفهاي بيهوده و دري وري تحويل طرف داده بود و در پايان جمله اي گفته بود كه خودش هم حيرت كرد اين جمله از كجا به ذهنش رسيده. آن جمله همين است كه الآن اسم كتاب شده.

سالزمن اعتقاد دارد نوشتن بايد به همان سادگي و رواني ِ زباني باشد كه حرف مي‌زنيم و براي اين كار روشهايي را توضيح داده كه در هر كسي انگيزه نوشتن بوجود مي‌آورد.
خيلي از اين روش‌ها و نكته ها را شايد بشود در زير تيتر «روشهاي آزادنويسي» قرارشان داد و البته در جاهاي مختلف كتاب هم همين لفظ «تمرين آزادنويسي» آمده است. وبلاگ هاي زيادي هستند كه شايد به سبك پيشنهاد شده ي اين كتاب نوشته مي‌شوند اما من از ميان آنها بدون شك وبلاگ «آزادنويس» را يك مثال عيني و نمونه كامل از اين نظر مي‌دانم. از طرف ديگر همانطور كه احتمالاً خبر داريد اين روزها نتيجه وبلاگ برگزيده دويچه‌وله اعلام شد و در حالي‌كه آراء مخاطبان رقابت جالبي بين دو تا از وبلاگ‌ها با بيشترين امتياز بوجود آورده بود و نهايتاً به اتفاق هر دو را به بالاترين سكو رساندند، از طرف هيأت داوران و طبق ضوابطي كه از قبل هم اعلام شده‌بود وبلاگ ديگري را بعنوان وبلاگ برگزيده معرفي كردند كه همين وبلاگ آزادنويس است. جالب است كه هر سه وبلاگ هم مال دوستانم هستند و خب آنقدر هم معروف هستند كه شما بشناسيد:« آزادنويس / دكتر همايون خيري»، « من و ام اس / دكتر ويولت» و « توكاي مقدس / دكتر توكا نيستاني». [اين دوتاي آخر را خودم دكتراي افتخاري دادم همين الآن:)]

در اينجا دقيقاً كلمه‌ي «دوست» را بكار ‌بردم. چون خواندن هميشگي نوشته هايشان در طول زمان برايم دوستي عميقي بوجود آورده طوريكه مانند دوستان نزديكم، اتفاقات زندگي و تجربيات و ديدگاه ها و طرز فكرشان برايم مهم شده و كسب اطلاع از آنها قسمتي از روزمره‌هايم است.

من در اين سلسله نوشته‌ها كه در پست‌هاي آينده خواهيد خواند، اين اتفاقات را بهانه اي كردم كه كمي راجع به اين سه وبلاگ كه در مسابقه دويچه وله جايگاه بالايي داشتند و همينطور راجع به شناخت خودم از نويسندگان‌شان و كمي هم راجع به دويچه وله و نفس مسابقه هاي وبلاگي بنويسم.

ادامه‌ي مطلب را در لينك هاي زير بخوانيد:

نویسنده، طراح یا چی؟ ( معرفي وبلاگ توكاي مقدس/توكا نيستاني)

ننه‌ي ام. اس. نويسان ايران ( معرفي وبلاگ من و ام.اس./ويولت)

وُلك خودش خوب، وبلاگش خوب ( معرفي وبلاگ آزادنويس/همايون خيري)

ما همه برنده‌ايم! ( چند كلمه‌اي در باره‌ي مسابقه‌ي وبلاگ برگزيده‌ي دويچه‌وله)

پي نوشت:
---------
1-تيتر مطلب را به تقليد از تيترهاي بخش هاي مختلف كتاب هكلبري‌فين (نوشته مارك تواين/ ترجمه نجف دريابندري/ انتشارات خوارزمي) نوشته‌ام. به‌عنوان نمونه: فصل 16: «رفتن «هك» به كلك بزرگ و حكايت بشكه‌ي مرموز و سكه‌هاي شناور و گذشتن از كايرو و شناكنان رساندن «هك» به ساحل خود را!»

2-تيتر مطلب توكا برگرفته از يكي از مطالب خودش است. تيتر ويولت هم در راستاي شوخي‌هايي است كه معمولاً با خودش مي‌كنم و يك جور كنايه است به هديه كردن نقل و نبات گونه القاب پدر فلان و پدر بهمان به هر چيز. تيتر مطلب همايون هم اشاره به خوزستاني بودنش است.تيتر دويچه وله و فرناز هم كه نياز به توضيح ندارد.مربوط به پاراگراف آخرهمان مطلب است.

3-عكس همايون را از توي وبلاگ خودش از اينجا برداشتم. عكس از بهنام صالحي‌است. عكس ويولت و توكا را اما خودم گرفته‌ام. توكا كه خودش عكس هاي خودش را داخل وبلاگ مي گذارد و مانعي نيست اما در مورد ويولت به شيوه‌ي گذشته عكسش را دستكاري كردم تا چهره‌اش واضح نباشد (تا اينجايش را اجازه داشتم. اگر خودش اين پست را ديد و اجازه داد اصل عكس را جايگزين مي‌كنم). عكس فرناز را دوست ديگري با دوربين من گرفته و من هم چون خودم و دو سه نفر ديگر آن تو هستيم اجباراً آن را اين مدلي كردم كه تنها باشد.

جماعت!

2008-11-10T08:07:00.001+03:30

هشتم آبان

2008-10-30T02:16:00.006+03:30

سفرنامه آلاشت

2008-10-14T16:06:00.006+03:30

متن زير از آلاشتنامه تصحيح ميرزا رضا آبچينوسي چاپ بغداد
( كه تحت عنوان مصيبتنامه‌ي امامقلي خان آلاشتي يا سفرنامه آلاشت نيز منتشر شده)
برگرفته شده است

عبيدالله ابن سليمان از عتبة ابن قافيه و او از محمد بن يعقوب يساري روايت كرد كه روزي از ايام شتاء سنه‌ي ماضي( سادس و ثمانين و ثالث‌عشر مائه از تاريخ فـُرس)، جمعي از شباب به سبب عكاسي، دشت و كوه به گام خويش درنورديدند و به دامن طبيعت مأوا گزيدند. در راه ديهي بود مسمي به آلاشت كه در قلمرو طبرستان است و زادگاه يكي از شاهان و خسروان است كه ذكر نامش در اين دوران موجب خسران. و حال كه وضعش در خطر است، همان به كه كنيه اش اسمشونبر است . القصه كه آن جمع اصدقاء مجهز بود به ابزار و آلات و عدسي ها و جعبه هاي فتوغرافي و كجاوه اي جرماني كه راه بر ايشان هموار نموده و هرجا گلي مي‌ديدند و خاري يا گوسپپندي و گاوي، مركب نگاه مي داشتند و جملگي زاويه مي ساختند و چليك چليكشان به هوا مي‌خاست كه آمده است:

چليك والأچليك، و انا احب المتچلّكين

به جمع سائرين و سافرين نيكوخواهري بود نامش پرنيان كه از دوستان قديم است و علم اتوم مي داند و به بَلاْ ّجي مشغول است در اين مكان ، همچون حقير كه حكايت فتوح البلدان مي كنم در اين بلاج. و ديگر، اخ الزوج ايشان كه اخوي ايشان است بود كه عكاس چيره دست است و حكايتي شنيدني دارد دراين باب كه در بلاد ايتالي بدين سبب چشم ها به خود خيره ساخته و انگشت ها به دهان دوخته. و هم استور بود كه استوره‌ي نجات است و خود از تبار طبرستان و چارم، احمدابن ابي بوفه كه صاحب عكسخانه‌ي بوفه غالري است و خيلي هم پروفشنال است.
باقي ما وقع به لسان الكن خود مي گويم كه من نيز پنجم نفربودم و آنجا بودم و خود از نزديك شاهدي برماجرا.

القصه كه صبح علي الطلوع پس از دوگانه و بدون صبانه به محل قرار كه در سوي نيمروزخاوري پارك وي بود و شاپور ذوالأكتاف در طهران بنا كرده بود رفتيم و از آنجا به پيروزكوه و قبل از آن به قهوه خانه بهروز در ميانراه كه قوتي به رگ بزنيم و قوّتي بدست آريم براي طي طريق.

هر آنكو مي رود روزي به آلاشت
ببايد روحش از زشتي بيالاشت
كه چون نيكي در اين دنيا كسي كاشت
فواكح بهر اخرا مي‌شود داشت

يكي از همراهان مشغول مراوده با بهروزخان در قهوه خانه‌ي مربوطه

به راهي رسيديم كه از پس آن راه ديگري بود به سوادكوه و سپس مازندران كه ما نرفتيم و به چپمان گرفتيم كه راهي فرعي بود و از خيز كوه مي‌گذشت وقريه‌اي بود در راست و نشاني بود كه به راه راست ببايد رفتن و ما باز به چپمان گرفتيم و راست نرفتيم چون هيچ جنبنده اي نبود و بعد زغال‌هاي ‌سنگين ديديم كه معدني بود بس عظيم و متروك و راهي آهنين كه به سوراخي مي رفت كه ما درونش نديديم

لختي در نخاله ها پرسه زديم و رسم چليك به جاي آورديم و از كوهستان و درختان و جويباران و مرغزاران و زرع و دام هرچه بود مثبوت كرديم و راه خود ادامه داديم تا به نزديك صلات كه به دروازه آلاشت رسيديم در بالاي كوه كه توقفگاه بود و و گزمگان به كار خلق مشغول و گمان بر استقبال و خوش‌امد بود با ميهمانان كه ما باشيم و راه صعب و بي امكان و خالي از جان به جان خريديم اما عجب بود كه بيرونمان بردند و دست بر سقف مركب و پا به حد شانه باز و جيبها خالي كردند چون عياران و انبانمان گشتند به تفصيل.

گفتند اينجا چه مي كنيد و اين آلات منجمين چيست و چرا اين همه باشد و او كيست و اين كيست و اين چيست و آن چيست و چرا آلات دخان نيست و حكماً چيزي پنهاني است... ياللعجبا كه مشكل چه مي تواند بود؟ باخود انديشيديم سبب استنطاق چيست واينجا كه كسي اهل استنشاق نيست. گفت چرا سبيلت كج است و ريشت راست؟

يكي گفت كه من عكاس باشي ممالك محروسه‌ام و آن ديگري كه من مفتخر به جايزه فرنگم و مردي زرنگم و آن ديگر گفت كه صاحب جريده است و دوربين خريده، ديگر گفت كه من چنانم و اينچنينم و هيچش اثر نكرد و ميخ در سنگ فرو نرفت چون مشت بر سندان كوفتن. و تليفون كه اينها مركبشان توقيف است و خودشان مسجونند تا روشن باشد كه با طبيعت ما چه مي‌كنند.

يك گاو بيهوده خشمگين در آلاشت

به زبان آمديم كه اين چه وهن است و از اين همه گشتن چه منظور مي تواند بود و في‌الواقع وات دو يو مين اگزاكتلي؟ گفت كه ما مأموريم ومعذور و آمر به معروف و ناهي عن المنكر...و يك يكانمان به پستو برد از براي استنطاق كه در صدر اوراق مرقوم كرده بود: «در پي شكايت هاي مكرر امت حزب الله مبني بر مزاحمت بي امان عده‌اي جوان كه از قريه‌ي ري و طهران به مازندران آمده اند، متهمان به امنيه دلالت گرديدند»... و القصه كه تا صلات غروب در عجب بوديم و گرفتار كه اين ديگر كيست كه نامش امامقلي است و خود اسوه‌ي بي‌‌عقلي و فرد تمام خُلي است و هنوز خبر نداشتيم كه سبب چه بود كه اوضاع چنين بود...

وقتمان به هدر رفت و خور از سما برفت و آبي آسمان سرخ فام و سقف لاجوردي ارغواني شد و خون به چشمانمان دويد تا كه النهايه، استور اكسير از گريبان بدرآورد ومكري و نيك انديشه اي كرد كه معجزه ساخت و رهايي ساز كرد كه در اين ملك براي هر گرهي راهي است و راه رهايي گفت ‌وگوي تمدنهاي بشري است و خود شنيدم كه استوره‌ي نجات به گيلكي سخن داد كه امامقلي را نيك خوش امد و در دم اقوام شدند و مهر افزون داشتند كه حضورتان در اين قصبه اسباب فخرمان است و خواستند در منزلي اسكان دهند و بره‌اي كباب كنند و دلجويي كنند كه ما نپذيرفتيم و به چپمان گرفتيم كه خيرالأمور دفع شرتان است و دوري از شهرتان كه ما را به خير باشد و شما را به سلامت و همانجا دايره ساختيم و جهت جنوب پيش گرفتيم و شامگاهان به ام‌القراء رسيديم و اين بود حكايت مصيبت آلاشت.

ببايد راه خود گيرم از اين دشت
كه روزم اينچنين باطل ترين گشت
كلاهم گر برد بادي به آلاشت
نهم آن را ز بهر هركه خوش داشت

پس از آزادي

( ازچه گرفتار شديم؟ ... والله اعلم بكل امر )

پا نوشت:
----------------------------
1-- به همين قلم منتشر شده است: وضعيت اضطراري

2-- همين الآن از اون‌يكي اتاق خبر دادند كه كجاوه ي مذكور جرماني نبوده بلكه وطني بوده و از تكنيك مشرق زمين بهره داشته

3-- عكسهايي كه اخيراً سركار خواهر پرنيان
در وبلاگ خودش در روزهاي متوالي ( در اينجا و اينجا ) از اين حقير منتشر كرده مربوط به همين روز كذايي هستند و بنده البته با نهايت صبوري و احترام، دندان بر جگر و خار در چشم و خون بر دل و تيغ در گلو تحمل كردم اما ديگر سكوت جايز نيست و من نيز پرده از رخسار مي كشم :)

دست

2008-09-11T04:23:00.000+04:30

**********************

يه دستورالعمل براي ساخت بمب و فشفشه نوشتم كه همايون خيري عزيز «اينجا» منتشرش كرده. بي معطلي يه كليك بكنيد و بخونيدش. قول مي دم بدردتون مي خوره.

حالا البته اگه به خاطر فيلتر نمي تونيد ببينيد اصلاً نگران نباشيد. اين همين كارا رو مي كنه كه فيلترش مي كنن ديگه... آخه چه كاريه آدم دستور بمب ياد بده تو وبلاگش كه ملت بتركونن؟
به هر حال من «اينجا» هم كپي كردم مطلبو.

نگاهي ديگر

2008-08-30T19:41:00.001+04:30

يك نگاه

2008-08-29T17:14:00.000+04:30

ورود آقايان ممنوع

2008-08-24T18:55:00.002+04:30

پوستر

2008-08-23T06:19:00.000+04:30

2008-08-19T15:53:00.003+04:30

با دل و جان؛ خسرو شكيبايي

2008-08-06T02:39:00.000+04:30

2008-07-08T19:17:00.000+04:30

راز و نياز

2008-07-05T01:37:00.004+04:30

كردستان - مريوان - روستاي نِگِل

گزارش و عكس هاي سفر دوسال پيش به كردستان / حكايت اتل متل توتوله و ستوندن زن كردي و غارت شير هاي كردستان به ولايت هندوستان و عمه قزي و ...

اطلاعات بيشتر در باره قرآن نِگِل

EHENZ

2008-05-21T15:44:00.000+04:30

اطراف فيروزكوه - روستاي اهنز

عبور از گورستان

2008-05-18T08:51:00.000+04:30

روستاي كمجان - اطراف نطنز، قبل از ابيانه

ذوالمحاسن

2008-05-16T15:34:00.006+04:30

ايشون، جناب آقاي ابوالريش اعظم، عكاس باشي ممالك محروسه و نگارگر خاصه، محمدرضا خان شاهرخي نژاد است كه ديروز ( جمعه 27 ارديبهشت) اولين نمايشگاه نقاشي انفرادي‌اش رو در گالري گلستان افتتاح كرد. البته اين جناب مستطاب، قبل از اين در چند نمايشگاه گروهي نقاشي حضور داشته است و در زمينه عكاسي هم نمايشگاه هاي متعددي چه بصورت انفرادي و چه بصورت گروهي توي كارنامه اش داره.
رضا كه رشته دانشگاهي ش نقاشي بوده، سالهاست بعنوان عكاس مطبوعاتي در روزنامه هاي مختلف كار مي كنه و در حال حاضر دبير عكس روزنامه تهران امروزه.

اينا رو گفتم كه باهاش بيشتر آشنا بشيد. وگرنه واضحه كه عكاس بودنش ربطي به نقاش بودنش نداره.
به هر حال اگه علاقمنديد و امكانش رو داريد به ديدن نمايشگاهش بريد كه شنيده ام هركس از نمايشگاهي بازديد كند مثل اين است كه هفتاد بار بارفيكس رفته باشد.

يه چيز بامزه هم بگم و برم
من هروقت حرف از رضا شاهرخي مي‌شه ياد اون خاطره اي مي افتم كه شايد يه بار اينجا تعريف كرده ام:

هفت-هشت سال پيش ما با هم همكار بوديم و يه همكار ديگه‌يي هم داشتيم كه تقريباً دوبرابر ما سنش بود و خيلي خانوم محترمي بود. ما اون وقتا رسممون بود كه روزاي تولد، دست جمعي يه كادوي كوچولويي آدامسي آب نباتي چيزي مي گرفتيم و تبريك مي گفتيم به هم. اون روز هم تولد رضا بود و مي خواستيم كادوي رضا رو بهش بديم. من رفتم به اتاق اون همكارمون و ازش دعوت كردم كه تشريف بيارن. اونم اومد و با اون تيپ و كلاسي كه داشت گفت: من بايد از پدر و مادر آقا رضا تشكر كنم... اينجا مي خواست بگه: "به خاطر پرورش يه همچين فرز ند هنرمندي"، اما متاسفانه نمي دونم مي خواست آب‌دهنش رو قورت بده يا چي، يه مكث افتاد توي جمله اش و ما هم كه منتظر يه همچين فرصتي بوديم اولش همه مون با لبخند به هم يه نگاه كرديم و بعد يكي مون كه پررو تر بود گفت : البته خانم فلاني راست مي گن ما بايد از پدر مادر رضا تشكر كنيم كه بيست و چند سال و نه ماه قبل اسباب تولد رضا رو فراهم كردن... اينجا بود كه همگي پقي زديم زير خنده و ديگه هركي يه چيزي مي گفت راجع به بابا مامان رضا و خاطرات اون نه ماه قبل و ...
-----------------
راستي گفته بودم كه من هميشه بيشتر دوستانم اسمشون رضا بوده؟ حتي يه وقت پنج تا رضا كنار هم بوديم و هيچ مشكلي هم توي صداكردن همديگه نداشتيم! چند وقت پيش با يه عده اي براي بازديد از يه سدي رفته بوديم و اون وسطاي اعماق زمين ( نزديك مذاب ها) ديدم يه آقاي شكم گنده اي پريد توي بغلم و هي احوالپرسي مي كرد. بعد كه قيافه هاج و واج منو ديد و توضيح داد، فهميدم يكي از رضا هاي دوران دبيرستانه كه الآن هم دوتا بچه هم سن و سال خودم داره!(احتمالاً بهشون مولتي ويتامين داده كه انقدر زود بزرگ شدن) خلاصه هرجا رضايي ديدين هيچ بعيد نيست دوست من باشه!
-----------------
دور نشم از مطلب: نمايشگاه نقاشي هاي رضا شاهرخي تا دوم خرداد ادامه داره و ساعت بازديدش هم از 4 تا 8 بعد‌از‌ظهره (پنجشنبه تا 6 بعد‌ازظهر). آدرس: دروس-خيابان شهيد كماسايي-پلاك 42-گالري گلستان. – تلفن: 22541589

اين عكس تزئيني(!) است

چوپان

2008-05-13T03:25:00.001+04:30

سوادكوه - مازندران

خانه ايراني

2008-05-12T11:03:00.000+04:30

نمایشگاه گروهی عکس با عنوان "خانه ایرانی" از روز یکشنبه، 29 اردیبهشت ماه، ساعت 17 در بوفه گالری ماه مهر افتتاح می شود. در این نمایشگاه 18 عکس سیاه و سفید 45×30 از خانم ها( آبنوس البرزی، آرزو پنجه شاهی، مهسا خلیل پور، لیلا طاهری راد و حنا میرجانیان) با موضوع خانه های ایرانی که با نگاه های متفاوت و دیدگاه های سنتی و مدرن در کنار یکدیگر قرار گرفته اند به نمایش در می آید.
همگی اعضای این گروه فارغ التحصیل رشته عکاسی هستند که در نمایشگاه های مختلف داخلی و خارجی شرکت کرده اند.
این نمایشگاه تا پنجشنبه،16 خرداد، در بوفه گالری ماه مهر برپا خواهد بود.
علاقمندان می توانند هر روزاز ساعت 9 تا20 از این نمایشگاه دیدن کنند.
بوفه گالری ماه مهر: خیابان ولی عصر، روبروی پارک ملت، خیابان کاج آبادی، شماره 12

kosoof.com

2008-04-28T03:26:00.007+04:30

تكيه بر ديوار با لبخند
در كنارش عكس هايي چند

عكس هايش را كه مي بينند
جمله مردم ز شوق مي ميرند

بعله اين آرش هم كمانگير است
ليكن ابزارش نه آن تير است

با سلاح لنز و دوربينش
كرده هرچيزي توي اينش

در واقع منظورم اينه كه هرچيزي رو توي اينش يعني توي اين دوربينش جا مي ده وثبت مي كنه. يعني هيچ چيزي از دستش در نمي ره

دارم تعريف مي كنم ازش
:)

اين روزها نمايشگاه عكس گروهي كه تعدادي از دوستانم از جمله آرش عاشوري نيا در آن حضور دارند در فرهنگسراي نياوران برپا است و تا آخر همين هفته هم ادامه داره. افتتاحيه اش روز جمعه بود و اين عكسها هم مربوط به همون روزه.فردا دوشنبه ساعت 5 عصر هم جلسه تحليل و بررسي عكسهاي نمايشگاه برگزار مي‌شه و اگه تهرانيد و وقت داريد و به اينجور چيزها علاقمنديد بجنبيد كه حيفه از دستش بديد. بقيه اطلاعات رو از سايت هاي عكاسي و كسوف و جاهاي ديگه دنبال كنيد.

خر مراد

2008-04-06T01:12:00.002+04:30

اميدوارم امسال خر مراد دست از لجبازي برداره و يه سواري حسابي به همه مون بده!
به نظر شما خر مراد از خر شيطون پايين مياد؟
عجب خر تو خري شد...
به قول احمدرضا، از طرز نوشتن عدد هاي سال هفتاد و هشت معلومه كه يا قله هاي موفقيتو فتح مي كنيم يا با سر سقوط مي كنيم به ته دره

-----------------------------

همونطور كه در اين عكس مي بينيد، چند ماهي بود كه وبلاگ آبچينوس به اين شكل افتضاح ديده مي‌شد و من هم اصلاً وقت و سواد دستكاري كد هاي وبلاگ رو نداشتم.درواقع تقصير خودم بود كه براي سبك كردن قالب وبلاگ و بزرگ كردن سايز عكس ها، به جاي اينكه ابرو شو بردارم، زدم چشم و چالشو كور كردم.به هر حال اين روزها فرصتي شد كه درستش كنم و گمون كنم ديگه الآن تمام اشكالاتش برطرف شده باشه. ممنون مي شم بهم اطلاع بديد كه الآن وضعيت آبچينوس رو چطور مي بينيد. در مورد لينك ها هم با توجه به ارتحال بلاگرولينگ، دارم دونه دونه وبلاگ ها رو به ليست اضافه مي كنم و فهرستي كه الآن مي بينيد كامل نيست.

بهار مي‌آيد

2008-02-25T08:59:00.000+03:30

كالسكه

2007-10-04T07:44:00.000+03:30

-------------------------------------
خواهرا روشونو بپوشونن برادرا خودشونو جمع كنن
يا الله
ما اومديم . يااااا الله

-------------------------------------

از رضا مسعودي عزيز كه با مهر و دوستي اجازه داد از قالب فتوبلاگش استفاده كنم و همينطور از سرزمين رويايي مهربان كه واسطه اين كار شد صميمانه سپاسگزارم.البته هنوز يك مقدار اصلاحات نياز داره و لينك ها رو هم بايد اضافه كنم كه مي گذارمشان براي فرصت مناسب ديگر.

نمايشگاه كتاب

2007-05-04T17:08:00.000+03:30

يك مشت كتاب مي بينم قربتاً الي الله

همه رقم كتاب از همه رنگ

آتيش زدم به مالم، بگير بخر حالشو ببر

2007-04-27T00:06:00.000+03:30

اي دوست كه زين منطقه در حال عبوري
چندي است كه اينجا نبُوَد هيچ حضوري

ازشدت تاريكي و اين سوتي و كوري
گويي كه درون خانه ي اهل قبوري

اينگونه كه پيداست از اين كاسه و قوري
سرد است تنور و خبري نيست ز سوري

اي واي از اين مطبخ و اين اجاقِ كوري
كه اندر قِبَلش نيست كمي ناري و نوري

اَه اَه چه قَدَر سخت شده قافيه جوري
ما را چه به شعروشاعري و خالتوري

شعرم شده است عينهو غذاي شوري
حالي كه سرت گرم نواي قار و قوري

گفتم كه گرت اهل شمار و كانتوري
پس نيك ببين « وب اِستَتِ» گور به گوري

تا خوب ببيني كه در اين سال چه جوري
هيچم نگذشته زايري محض عبوري

حتي خود اين آبچينوسِِ گوگوري مگوري
يا دست كمش جانوري چو موش كوري

تا بر كند از ريشه و بن خانه ي صوري
هم ايميل و آرشيو و هم آن سي دي نوري

شك نيست در اين آمد و رفتن تو يه جوري
از خواندن اين شعر شدي حالي به حولي!

حولي؟ حوري؟ قافيه رو ول كن وزنو بچسب!

--------------------------------------

يه وبلاگ با همين قالب آبچينوس درست كرده ام كه با همكاري يكي دو تا از دوستام در باره برنامه هاي بوفه گالري توش بنويسيم. همينطور گزارش ورك شاپ ها و كارگاه ها و مهمونا و اطلاعيه ها و عكسهاي مربوط به اون رو هم اونجا قرار بديم. اگر به اين جور چيزا علاقه داريد بهش سر بزنيد يا معرفيش كنيد كه ثواب دنيا و آخرتو ببريد. ديروز هم تعدادي از سينماگر ها براي بازديد از نمايشگاه عكسهاي احمد احمدي به اونجا اومده بودن كه از بعضياشون عكس گرفتم و چند تايش رو توي وبلاگ بوفه گالري گذاشتم.البته چون فعلاً اون وبلاگ شناخته شده نيست عكسها رو اينجا هم ميذارم اما از اين به بعد اطلاع رساني ها رو همونجا انجام ميديم.

رضا عطاران

گوهر خير انديش- احمد احمدي

لادن طباطبايي

محمدرضا شريفي نيا

رضا داوودنژاد-سپند اميرسليماني

مجيد صالحي - رضا عطاران

دفتر مشق

2007-03-14T17:08:00.000+03:30

كمي دور تر از ميدان ونك، تقاطع بزرگراه كردستان و خيابان ملاصدرا

شرط مي بندم سازمان زيبا سازي شهرداري يه مشاور پاكستاني استخدام كرده كه قبل از اين شغلش تزئينات اتوبوس و كاميون بوده.

هیأت خوزستانی ها

2007-03-10T18:33:00.000+03:30

این بار دستجمعی

2007-03-04T19:21:00.000+03:30

حدودای پیش از ظهر امروز با آفلاین دوستی و ایمیل دوست دیگه و تلفن دوست عکاسی که خانمش از جمله دستگیر شده ها بود از ماجرای امروز مطلع شدم. همون وقت سر راهم به آرژانتین کنار کمیته وزرا توقف کردم که اون دوست عکاس رو ببینم و خبری بگیرم. دیدم خانواده ها اون روبرو ایستاده اند و به داخل راهشون نمی دن. کاری هم نمی تونستن بکنن و باید منتظر می موندن تا تکلیف معلوم بشه.من اما نمی تونستم پیششون بمونم وبایدخودمو به محل قراری که داشتم می رسوندم و دیگه خبری نداشتم تا الآن که تازه از کارم خلاص شدم، متوجه شدم برخلاف پیش بینی ام هنوز اونجا هستند و گرفتار!
آخرین اخبار در سایت زنستان
سختگیری هایی که این روزها و هفته ها در مورد خانوما به کار می برند با توجه به در پیش بودن هشتم مارس نشان دهنده نگرانی عمیقیه که از فعالیت اونا دارند.
واقعاً جای سوال داره که چرا این قدر نسبت به حرکت های مدنی مسالمت آمیز نگرانند و محدودیت اعمال می کنند؟ این همه آدم رو هم با هم دستگیر کرده اند.حتی در میان کسانی که در تجمع حضور داشته اند و در حال حاضر گرفتارند وکلایی مثل شادی صدر هم بوده اند که همین مسآله به خاطر تسلطشون نسبت به قوانین موجود، خود به خود شائبه (به زعم اونا) غیر قانونی بودن تجمع رو از همون ابتدا رد می کنه. جالبه که حتی خود اونایی که این تجمع به خاطر اعتراض نسبت به محاکمه اونا بوده هم دوباره دستگیر شده اند.
واقعاً باعث تآسفه و امیدوارم هرچه زود تر رهاشون کنند.

عکس های کسوف
Part 1
Part 2

تجمع آرام زنان در جلوی دادگاه انقلاب به خشونت کشیده شد

خانواده ها و عده ای از فعالان جنبش زنان وارد اداره مفاسد اجتماعی وزرا شدند

بیانیه خانواده ها و کلای بازداشت شدگان و فعالان جنبش زنان

بازداشت شده گان به بند دویست و نه زندان اوین منتقل شدند

Fifty of the women's rights movement activists were arrested in front of the Revolutionary Court in Tehran.

The security police forces attacked a peaceful gathering of women's rights activists that had taken place at 8:30 am in front of the Revolutionary Court in Tehran in objection to the recent governmental oppressions and the summoning of some of these activists. The police forces who used violence to scatter the crowd, arrested at least 21 of the protesters.

According to the report published by Advar News, the list of the arrested is as follows:

Asieh Amini, Jila Bani Yaghoub, Mahboubeb Abbasgholizadeh, Mahboubeh Hosseinzadeh, Sara Loghmani, Zara Amjadian, Mariam Hossein Khah, Jelveh Javaheri, Niloofar Golkar, Parastoo Dokoohaki, Zeinab Peyghambarzadeh, Maryam Mirza, Saghar Laghayee, Khadijeh Moghaddam, Saghie Laghayee, Nahid Keshavarz, Mahnaz Mohammadi, Nasrin Afzali, Tal'at Taghinia, Fakhri Shadfar, Maryam Shadfar, Elnaz Ansari, Fatemeh Govarayee, Azadeh Forghani, Sommayeh Farid, Minoo Mortezayee, Sara Imanian.

Nooshin Amhadi Khorasani, Parvin Ardalan, Shahla Entesari and Susan Tahmasebi—five prominent members of the women's rights movement—who had to attend their court hearing left the court session in support of their fellow activists. They, too, got arrested upon their departure from the court....

The police officers hit Nahid Jafari's head to the police van and as a result of such violent actions, her teeth broke and the officers are currently refusing to take her to the emergency room

نقد و بررسی آژانس های عکس داخلی و خارجی

2007-02-19T12:43:00.000+03:30

پس از برگزاری 2 نشست نقد و بررسی عکس توسط جواد منتظری که با استقبال بسیار زیاد علاقمندان به عکاسی برگزار شد، سومین جلسه نقد و بررسی با موضوع معرفی و ارزیابی فعالیت آژانس های عکس داخلی و خارجی سه شنبه اول اسفندماه از ساعت 17 تا 19 در محل بوفه گالری ماه مهر برگزار می شود.

جواد منتظری به عنوان عکاس با آژانس عکس گاما (فرانسه)، آژانس عکس ایمیجز سانز فرانتیرز (انگلستان)، آژانس عکس بلک استار (آمریکا) و خبرگزاری رویترز (انگلیس) همکاری داشته و در حال حاضر عکاس آژانس عکس ورلد پیکچر نیوز در ایران و عکاس مجله همشهری جوان است.

لازم به یادآوری است نمایشگاه عکس جواد منتظری تا 3 اسفندماه در بوفه گالری ماه مهر ادامه دارد.

علاقمندان می توانند عکس های خود را نیز جهت نقد و بررسی بر روی لوح فشرده به همراه داشته باشند.

بوفه گالری ماه مهر: خیابان ولیعصر، روبروی پارک ملت، خیابان کاج آبادی شماره 12.

واكسي

2007-02-11T15:46:00.000+03:30

- كفشاتو بده پاشنه شو درست كنم.
( گوشه ي پاشنه اش، يكي دو ميل رفته و اصلاً هم معلوم نيست)
- نه مرسي. يه بار يه نفر همين بلا رو سر يكي از كفشام در آورد، خراب شد.
- نه! او بلد نبوده. مث نو ميشه تميس
- نه قربونت نمي خوام.
- ببين ( خم شد و چند تا لاستيك در آورد) اينا رو ميچسبونم.
- نه نمي خوام. اين چرمه اونا لاستيكن. همينجوري مي تونم استفاده كنم.
- نوي نو ميشه.
- نه.نمي خوام. ظاهرش خوبه. به جاي كفشم، راه رفتنمو بايد درست كنم
- پس بده واكس بزنم.
- توانگار حتماً بايد يه كاري بكني با كفشام؟
- بيا اينارو بگير
( يه جفت دمپايي داد دستم، كفشامو دادم بهش و مشغول واكس زدن شد. من هم چند تا عكس گرفتم)
-
- (كارش كه تموم شد يه پونصدي دادم بهش، بقيه شو نداد)
- زياد گرفتي ها! 300 تومنه.
- 200 تومنش باشه خدا بده بركت.

همينجور الكي خوشم اومده بود ازش.لابد اگه اصرار مي كردم، صد تومنشو برمي گردوند.با خودم فكر كردم كرايه تاكسي هاي (شهرك غرب-هفت تير)پونصد تومنه.

----------------------------------
بي ربط:

داشتم فكر مي كردم من چقدر نوشته هاي سروش صحت رو دوست دارم.
همين بازيگره كه فيلم نامه نويس و منتقد هم هست. اخيراً يه ستون كوچيك توي صفحه آخر ويژه نامه پنجشنبه هاي روزنامه اعتماد( كه خيلي ويژه نامه خوندني اي هم هست و متاسفانه لينك نداره) مي نويسه كه بيشتر ماجراهاش توي تاكسي مي گذره. خودش معمولاً يه مسافره و حرفاي ديگرونو مي نويسه.خيلي ساده و صميمي مي نويسه.
-----------------------------------
باز هم بي ربط:

من بر خلاف رانندگي در سفر، از رانندگي توي خيابوناي تهران ابداً لذت نمي برم و چه بسا تنفر هم دارم. مگر اينكه شب ديروقت باشه يا صبح اول وقت يا روز تعطيل. بيشتر ترجيح ميدم كس ديگه راننده باشه. به خاطر همين هم اغلب آژانس مي گيرم. وقتايي هم كه تنها هستم، زياد پياده روي مي كنم و از مترو و تاكسي و اتوبوس هم زياد استفاده مي كنم. البته اتوبوس رو خيلي كم چون واقعاً وقت آدمو مي گيره. يه كار ديگه كه مي كنم اينه كه اگر به جاي جديدي مسافرت كرده باشم و با مردمش آشنا نباشم، حتماً حد اقل يك بار تنهايي سوار اتوبوس مي شم و با مردم اونجا بدون مقصد خاصي گشت و گذارمي كنم.در و ديوار و ساختموناي اونجا رو مي بينم و حرف زدن مردم با همديگه رو گوش مي كنم. اگه زبونشونو بلد نباشم هم برايم مهم نيست. گوش مي دم و سعي ميكنم تقليد كنم. اگر وارد ساختموني بشم، خيلي وقتا موقع خروج، دو سه طبقه رو بدون آسانسور مي رم تا شكل ساختمون و ساكنين اونجا رو درك كنم. زمان مدرسه هم عشقم دوچرخه سواري بود. گاهي خودمو زود مي رسوندم خونه كه دوچرخه رو بردارم و يه ساعتي با خودم تفريح كنم اون وقتايي كه خونه مون سيد خندان بود. با دوچرخه مي رفتم تا ميدون يا چهارراه وليعصر و برميگشتم. چه برگشتني بود. همه اش سربالايي.
------------------------------
توضيح:

اون عكس خميازه رو روبروي ساختموناي آ اس پ گرفتم. اون طرف بزرگراه روبروي همين ساختمون جديد كه 60 طبقه است ( اسمش برج تهرانه؟)
عكسي كه براي فرناز سيفي گذاشتم هم مال همونجاس.

خميازه

2007-02-03T17:39:00.001+03:30

براي فرناز سيفي

2007-01-28T12:10:00.001+03:30

2007-01-08T15:26:00.000+03:30

فردا ساعت 5 تا هفت ورک شاپ عکاسی نادر داوودی برگزار می شه. موضوعش هم بیشتر در رابطه با عکاسی تئاتره. آدرسش توی پوستر هست. اگه تونستید حتماً بیایید.

ضمناً قسمت اخبار سایت عکاسی رو یه نگاه بکنید این روزها نمایشگاه ها و جلسه های عکاسی خوبی برگزارمیشه. اگه تهرانید و فرصت دارید از دستشون ندید

______________________________________

مصاحبه روزنامه اعتماد ملي با محمد علي ابطحي در باره عكس هايش
PDF/HTML

وضعيت اضطراري

2006-12-17T18:27:00.002+03:30

اي لعنت بر اين چاي كه دم به دم، دم مي كنند و لب به لب مي آورند. از خداي كه پنهان نيست از بنده چه باك كه چند روز پيش چشمتان روز بد نبيند چنان حالي بر ما مستولي شده بود كه دشمن نبيند كافر نشنود. عرق سرد بر پيشاني نشسته و گوش ها سرخ از آتش سوزنده و نفس در قفس سينه حبس بود و پا بر پا بند نبود.

هر چه بود تحمل كرديم تا از جلسه ي بي ربطي كه بي جهت در آن قرار داشتيم بيرون جهيديم و يك باره خود را در معبر وخيابان ديديم ... تازه يادمان آمد كه اي فغان و اي فرياد! حد اقل كاش در همان عمارت كه بوديم رفع حاجت مي كرديم و دفع بلا! صد حيف كه ديگر بيرون بوديم و راه برگشتي هم نبود. البته دروغ چرا بود، وليكن در نظرمان خيلي ضايع بود كه تق و تق و هلك و هلك بازگرديم.خلاصه اينكه يك حالي بود كه نگو. ميان خيابان هم بوديم و كارش نمي شد كرد.

از آنسو با يكي از معاريف وعده اي داشتيم براي استيذان از باب مصاحبتي كه لاكردار تا به حال راضي نشده است به هر دليل. القصه كه در آن وضع كه ما داشتيم، ملاقات با او بي ثمر مي شد و وقتمان هم به هدر. چند دقيقه فرصت بود و ما در يوسفت آباد بوديم كه سابقاً بسيار خوش آب و هوا بوده است و زمين سفتي داشته است و انهار و اشجار فراوان داشته.

براي جهاد اكبر كه همان مقابله با نفس است، خود را به ميدان جهاد رسانديم كه سابقاً فاطمي ناميدند كه آنجا نيكو مسجدي است از براي شبستري هاي مقيم مركز كه مسجد نور گويند. با خود انديشيديم پناه مي بريم به خدا كه ملجأ و مأمن همه گرفتاران، هم اوست. ابواب شكيل و گنبد خوش سيما آرامشي در دل پديد آورد و قدرت صبر و تحملي بخشيد. وليكن كماكان تمام درها به رويمان بسته بود. به ناگاه مقابلمان دري گشوده شد كه در كنارش چند جوان خشن و نيكوچهر بودند به گفتگوي مشغول؛ با محاسني بلند و نشاني بر سينه.

سر به زير انداختيم و با گامهايي نا استوار از پلكان بالا رفتيم و از در گذشتيم به درون. رعنا جوان ِ خفن ِ ديگري يافتيم چون شاخ شمشاد ايستاده دست بر سينه. با همان چهره ي پر از حُسن و محاسن و همان نشان درخشان بر سينه ي ستبر. روبروي جوان دو دالان بود در چپ و راست ، پيچ در پيچ با انتهايي نا پيدا. ما نيز كمثل البچه هاي پر رو، دل به دريا زديم و شجاعت روا ديديم كه خداوند جبار شجاعان را دوست مي دارد و مگر آنجا جز خانه ي او نبود؟

پرسيديم : اي جوان! تو خود مي داني كه براي عبادت پروردگار دلي آرام لازم است و قلبي مطمئن و البته ضميري اميدوار! پس بدان كه آرامش از كف من رفته است و قلبم به تاپ و توپ اوفتاده؛ اكنون در اين مسجد نور، نور اميديست به لطف كردگار و ضميرم اميدوار است به مرحمت تو رعناي راستكار رستگار. قربون دستت دسشويي كدوم وره؟ نگاهي از روي ترحم بر اين وجود نحيف سرشاراز نياز انداخت و با دست پر توانش دالان چپ را نشان داد كه گويند بايد به چپ وارد شد و به راست خارج.

رفتيم و از پشت ندايي شنيديم از پيري كه از آن جوان مي پرسيد مبادا از بيرون آمده باشد؟ و جوان رشيد هم او را خوب پيچاند و ما روي نگردانديم كه هوا پس بود و في الفور از پيچ گذشتيم. آه اما اين چه بود كه مقابل ديدگانمان بود؟ همهمه اي بود و كارزاري. سرسراي مسجد همايش اختصاصي گروهي از بسيجيان و مخلصان بود و اغيار را به آن راه نبود. از هر سو نواي نوحه بر لسان بود و نداي گريه در سمعه ي مستمعان! اين چه مصيبتي بود كه برايش اين چنين مي گريستند؟ با خود گفتيم: باز اين ديگه چه جورش است ؟ باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟ اي خشك بشوي بخت بد نوشت!

در آن دالان تو در تو، دو ميز چوبين بود با چينشي عجيب همچون ايست هاي بازرسان كه مي چينند براي سد معبر جوانان! يكي مخصوص نيكو دختركان چادر پوش چفيه بر دوش و ديگري يراي رعنا پسران چفيه بر گردن و نشان بر سينه. همچون قبل دل قوي داشتيم و از ميانشان گذشتيم با آن سيماي گنه كار بي حُسني كه داشتيم. با اين حال جوانان مهر افزون داشتند و مارا به تالار رهنمون شدند و كسي آماده بود تا چفيه اي بر دوشمان اندازد. دست بالا برديم و تشكري كرديم و انتهاي دالان را نشان داديم كه دري بود و در پس آن پلكاني به طبقات زيرين. بي توجه به تالار رفتيم كه دلي آرام كنيم و نفسي آزاد. وه كه چه دلپذير بود. همه جا بوي عطر و عنبر بود و يك هم وطن افغان ( گير ندين ديگه افغانيا هم هموطن حساب ميشن مثل تايواني ها يا همين خودمون خوزستانيا) بود كه پرسان كرد: بچه اين محلي؟ و باز تكرار كرد كه آيا به اين برادران و خواهران مخلص تعلق دارم؟ گفتيم در اينجا گبر و پارسا برادرند و توفيري نمي كند كه از ياران كه باشي. همانا هركه اينجا باشد عملش مشابه ما است و به درستي كه اينجا تنها جايي است كه نيت همگان يكي است و اعمالشان مشابه و امورات ها يشان يكسان. نگاهي از سر سؤال انداخت و بي پاسخ به درون دهليزي خزيديم و تن را رها كرديم.

در آن لحظه در اين فكر بوديم كه اگر ژنراتوري و يا توربيني مي بود آنجا،از اين همه انرژي اقلكم يك لامپ 200 وات تنگستن به مدت يك ساعت روشن مي ماند. اما بعد به اين انديشييم كه چراغي كه به خانه روا است قطعاً به مسجد حرام است.

به هنگام خروج باز آن نيكو جوان نيكو محاسن خشن و خفن را ديديم كه وضو مي ساخت و ندا در داد كه مگر خداي به داد رسد كه اينها كه در مسير خروجند بسيار در جوش و خروشند و اغيار سالم نمي گذارند. گفتيم مگر اينجا كجاست و اينان كيستند؟ گفت پيروان ولايت. گفتيم اگر مانند شما باشند باكي نيست كه في الحال شما ثواب دنيا و آخرت را يكجا بردي و گرهي از بنده اي گشودي. گفت نه آقا اينان جوري ديگرند.

لرزه بر اندام ما انداخت و دوباره حاجتمندمان كرد. گفتيم مگر دشمنان نيز اينگونه هراسند. با خود انديشيدم: الترس للدشمنان ولا للماها ( ترس براي دشمنان است و نه براي ما ها) خلاصه اينكه از ميان آتش و خون گذشتيم و خود را به خيابان رسانديم به هيچ جرح و ريشي و بي هيچ ترس و جيشي.

محمود كلاري

2006-12-07T16:18:00.000+03:30

ديشب كارگاه عكس محمود كلاري ( عكاس قديمي سيگما- تصويربردار مطرح سينمايي و كارگردان)در بوفه گالري ماه مهر( كه نمايشگاه عكسهاي خودش اين روزها در اونجا برپا است ) برگزار شد. آلفرد يعقوب زاده (سيپاپرس-فرانسه) كه به تازگي يه جايزه جهاني ديگه هم دريافت كرده و اين روزها در ايرانه و محمد فرنود و محسن راستاني و نادر داوودي و خيلي از عكاسهاي به نام ديگه هم اونجا بودن. ورود براي عموم آزاد بود و هركسي مي تونست بياد و عكسهايش رو به آقاي كلاري و بقيه حاضرين نشون بده و راجع بهشون بشنوه.

سامان اقوامي ( عكاس ايسنا) كه من خيلي خودش را و عكسهايش را دوست دارم تعدادي از عكسهايش رو نمايش داد و باعث شد بقيه يواشكي عكساي خودشونو توي كيفاشون قايم كنند. بس كه اين پسر، خوب عكس گرفته بود. كلاري هم حسابي به وجد اومد و ده دقيقه فقط ازش تعريف كرد و حسابي زير پوست سامان آب دووند. فكر كنم شب خوابش نبرده باشه.

سه شنبه آينده هم آقاي كلاري دوباره همونجا ورك شاپ برگزار ميكنه از ساعت پنج بعد از ظهر. اگر نيايد شيرمو حلالتون نمي كنم.

------------------------------------
يادم باشه بعداً يه چيزي هم راجع به جمله«ورود براي «عموم» آزاد است» بگم. اصلاً همين الآن مي گم. من هروقت اين جمله رو مي بينم ياد يه حكايتي ميفتم. توي ولايت ما كه خوزستان باشه، يه گوشه اش هم شهر دزفوله كه گويش خاص خودشونو دارند.فارسيش كه فارسيه ولي خوب يه لهجه اي هم دارند و يه چيزايي هم ميگن كه بعضي وقتا با مزه س.( به دزفوليا بر نخوره من خودمم يه ربط و وصلايي بهشون دارم اين كه ميگم صرفا مزاحه گرچه واقعي هم هست) مثلاً اگه خيلي با كسي رفيق باشن ممكنه براش آرزوي مرگ بكنن مصداقشم بگم و برم كه از صحبت اصلي دور نيفتم. مثلاً به هم كه مي رسن مي گن: «سلام يتيم»! يا «گيل گرات»(يعني « ايشالا خودم با دستاي خودم خاكت كنم.» يه چيزي توي مايه هاي «رو تخته بشورنت الهي»)
خلاصه كه يه روز قديم نديما يكي از دوستاي دزفولي اومد و گفت: « راستي پسر عمه ات هم توي فلان تيم فوتبال بازي ميكنه!» ما هم متعجب از اينكه اين از كجا آمار پسر عمه ما رو داره جواب داديم كه « البته بازي نمي كنه ولي همكارشونه» گفت« نه! من دارم بهت مي گم! بازي مي كنه.» گفتيم اي داد بي داد گير داده ها« مي گم بازي نمي كنه! فقط همراهشونه واسه كاراي ديگه» گفت:« آقا جان پسر عمت تو رو كه نمي گم! پسر عمت خودمو مي گم» ...
گرفتين چي شد؟به «پسر عمه» مي گفت « پسر عمت»!
من تا اون موقع نمي دونستم كه بعضي ها «ت» تأنيث - كه انتهاي كلمه هاي مؤنث مي نويسيم – رو گاهي هم تلفظ مي كنن.

خلاصه كه ورود به ورك شاپ آقاي محمود كلاري و بازديد از نمايشگاه عكسهاش نه فقط براي «عموي من» بلكه براي «عموی شما» و بلکمم «عُموم مردم» هنر دوست، آزاده!( «آزاد است»عجب گرفتاري شديما: «آزاده» هم ميتونه بياد« نفيسه» و «پروانه» هم ميتونن بيان اصلاً همه تون بياين) آره جانم.بدو كه داره نيم عمرت فنا مي شه.

اینجا رو هم بخونید. چند تا عکس هم گذاشته.

جشنواره عكس دانشجويان

2006-12-07T16:05:00.000+03:30

ديروز طرفاي پل سيد خندان نيم ساعت وقت آزاد پيدا كردم و يه سر رفتم فرهنگسراي ارسباران سر و گوشي آب بدم ببينم دنيا دست كيه. ديدم جشنواره فيلم و عكس دانشجويان برگزار شده. عكسهاي خوبي روي ديوار بود و بعضياشون خيلي ديدني بودند.
متاسفانه الآن كه دارم وبسايتشون رو چك مي كنم هيچ اشاره اي به بخش عكس جشنواره شون نكرده اند. مي خواستم لينك گالريشونو بذارم اينجا كه شما هم عكسها رو ببينيد

يكي از عكسها تصوير يه ديوارسفيد بود كه يك سوم پايين عكس رو اشغال كرده بود و سايه ي يه درخت و يه آدم كه به سمت درخت حركت مي كرد روش افتاده بود. پشت ديوار هم ( يعني ميشه دو سوم بالاي عكس) اسكلت فلزي يه ساختمان درحال ساخت بود كه در امتداد تصوير شاخه هاي درخته قرار گرفته بود. كادر عكس عمودي بود و به نظرم عكس سياه سفيد جالبي بود.

يكي ديگه از عكسها تصوير يه بچه بود كه با دوتا دستاش لاي يه پرده ي نايلوني رو باز كرده بود انگار يه شكاف عمودي باز شده باشه(يه لوزي كه دوتا گوشه ي راست وچپش گرد شدن) و داشت بيرونو نگاه مي كرد. انگار خودشو داشت از اون تو بيرون مي كشيد. شايد داشت متولد مي شد.

بعضي از عكسها هم واقعاً لوس بودند.نمونه اش يه پرتره از يه پسره كه يه تي شرت راه راه افقي تنش بود و يه پلاك با شماره اي مثل شماره ماشين دستش گرفته بود و با دهن باز و نگاه خيره و سرد داشت به دوربين كه يه كم نسبت به سوژه ارتفاعش بيشتر بود نگاه مي كرد. انگار سوژه ( كه آدم قد بلندي به نظر می آد) روي صندلي نشسته باشه و عكاس ( كه احتمالاً قدش هم كوتاه بوده) سرپا باشه.با این فیگورش نمی دونم طنز بود یا چیز دیگه. اصلاً به دلم ننشست.

البته مي دونيد كه نگاه من به عكسها يه نگاه كاملاً غير حرفه اي و غير اصوليه و معيار من در ارزيابي صرفاً حس و حال خودم نسبت به عكس ها است.

جمشيد بايرامي

2006-12-06T15:30:00.000+03:30

چند روز پیش افتتاحيه نمايشگاه عكس جمشيد بايرامي در سفارت مكزيك بود. جمشيد بايرامي از دو روز پيش به دليل بيماري عصبي و قلبي در بخش مراقبت هاي ويژه بيمارستان خاتم بستري بود و معلوم نبود دكتر ها اجازه حضور در سفارت مكزيك رو بهش مي دن يا نه. به هر حال خودش هم اومد و يه لوح تقدير هم دريافت كرد.هفته ديگه هم قراره عالي ترين نشان دولت مكزيك(نشان لياقت) رو در مراسم ويژه اي دريافت كنه.

يه چيز جالبي كه اونجا ديدم( صرف نظر از عكسهاي خوب بايرامي و محيط دلپذير اونجا) ديدن دوباره خانم پوري بنايي (هنرپيشه فيلماي قديمي) ظرف اين چند روز بود. پنجشنبه گذشته هم توي باشگاه آرارات ( كه بازارچه كريسمس گذاشته بودند و به نفع بچه هاي سرطاني بود والبته من هم به دعوت يكي از دوستانم -كه يه خواهر بسيجي ارمني هستند ايشون- اونجا بودم) ديدمش و جاتون خالي كلي از جايزه هاي اونجا رو هم درو كرد. رفتم جلو و باهاش خوش و بش كردم و كلي رفيق شديم و قليون و كافي شاپ...( چاخان گفتم با با جون شرط مي بندم عمراً منو بشناسه اگه يه بار ديگه توي خيابون ببيندم)

گیتار

2006-11-27T12:00:00.001+03:30

2006-11-18T10:53:00.000+03:30

نمايشگاه عكس محمدرضا شريفي نيا

از بالا به پايين:

گلشيفته فراهاني/ «سنتوري» - كارگردان:داريوش مهرجويي/عكس : محمدرضا شريفي نيا
بهرام رادان/ «سنتوري» - كارگردان:داريوش مهرجويي/عكس : محمدرضا شريفي نيا
مرد افغان (در برقع)/ «سفر قندهار» - كارگردان:محسن مخملباف/عكس : محمدرضا شريفي نيا
زنان افغان (در برقع)/ «سفر قندهار» - كارگردان:محسن مخملباف/عكس : محمدرضا شريفي نيا
محمدرضا شريفي نيا در «بوفه گالري» (در حال مصاحبه با من)/عكس : حامد

اين عكسها رو طبق وعده اي كه توي پست قبلي داده بودم براي كساني كه تهران نيستند يا امكان ديدن نمايشگاه عكسهاي شريفي نيا رو ندارند اينجا گذاشتم.پست قبلي رو اگه نخونده ايد اينجاست. به خاطر اينكه صفحه اول سنگين شده بود بردمش توي آرشيو.اطلاعات بيشتر راجع به اين عكسها رو مي تونيد اونجا بخونيد. بطور خلاصه: نمايشگاه عكس محمدرضا شريفي نيا در بوفه گالري برپا شده و تا پنجشنبه همين هفته ادامه داره.آدرسش هم اينه: خيابان وليعصر روبروي پارك ملت خيابان كاج آبادي پلاك 12- مؤسسه هنري ماه مهر

سر شلوغ و سرلاك

2006-11-15T09:49:00.000+03:30

فكر كنم دو سه چند سالي شده كه سراغ اينجا نيومدم. همونطور كه قبلاً هم به بيان شيواي انگليسي با رسم الخط عربي (فارسي هم شكر است البته) نوشته بودم، هفته هاي گذشته واقعاً سرم شلوغ بود. اگرچه نه به اندازه ايشون

ولي بالاخره تا يه حدي شلوغ بود. گرفتاري هاي معمول و ... زن و بچه و قابلمه...

( چند روز پيش يه آقايي اومده بود دفتر ما داشت ناله مي كرد كه من چند شبه به خاطر سفارشاي شما بچه مو نديده ام. منم ديدم موقع مناسبه كه سربه سرش بذارم. گفتم تو كه اينو مي گي اصلاً مي دوني من دلم واسه بچه م انقده شده؟ (همكارام كه انتظار شنيدن اينو نداشتن يه هو زدن زير خنده ولي خب جلوي اون نمي تونستن بخندن. خنده اومده بود زير پوست صورتشون و زير چشم و توي پيشوني و از توي گوش وبيني شكل حباب شده بود و هر آن ممكن بود عين ديگ زودپز منفجر بشن .من هم ول كن نبودم و از شيرين كاري هاي بچه هام مي گفتم كه شب كه مي رم خونه ميگم سلام سلام اي بچه ها من يام يامم دوست شما و مي دون جلو و يه بوس سفت و اينا. پرسيد آقاي آبچينوس شما متولد چه سالي هستيد؟ گفتم آخراي 48 گفت پس هم سنيم(آقاهه فكر كنم دو سه تا تار موي دراز توي كله ش بود و مد نظرش 48 ميلادي بود احتمالاً) گفتم آره خوب اگه شما هم همون موقع به دنيا اومده ايد. خلاصه كه جاتون خالي كلي خنديديم. بعدش البته راستشو بهش گفتم كه خداي نكرده زبونم لال دروغ نگفته باشم.)
الآن كه گفتم زن بچه قابلمه ياد اون بنده خداهه افتادم به خودم گفتم باز الآن ملت ممكنه سركار برن. قربونتون من نه متولد 48 (هجري و ميلادي)ام و نه چيز ديگه. تازه از فرط اينكه بچه و نوزاد به حسابم آوردند، به مناسبت تولدم واسه م يه قوطي سرلاك گرفته اند توي خونه.
به هر حال خيالتون رو هم همينجا راحت كنم كه توي اين مدت هيچ عكس جديد به دردخوري نتونستم بگيرم و چند پست آينده رو بايد تحمل كنيد كه مي خوام فقط بنويسم.

2006-10-30T12:12:00.000+03:30

دينگ دينگ
ليديز اند جنتلمن
تنك يو فور يور ويزتينگ ماي وبلاگ. آنفورچونيتلي آيم وري بيزي ات ديس تايم. وركينگ آن اِ پراجكت ريگاردينگ ماي ورك اَت آور كامپني
پليز اكسپت ماي ديپست اپالوجايز
سو آي اپرشي ييت يو فور يور كامنتس اند كالز اند اي ميلز ابائوت ماي برث دي.

------------------------
آگهي تبريك

جناب آقاي آبچي نوس
مدير محترم كارخانجات تخريب محيط آبچيلوس تحت لوسانس مامي اند ددي
بيش از سه دهه توليد بي وقفه موجب افتخار و سربلندي است. با كمال مسرت و شادماني سي و يكمين سالگرد تاسيس كارخانجات آبچي لوس را تبريك مي گوييم.
شركت توليدي مواد شيميايي بشر سوز
-----------------------
گزارش سال قبل فعاليت هاي كارخانه تخريب محيط آبچي‌-لوس به مناسبت سي‌امين سال تاسيس

زير گنبد كبود؛ زير نور ماه؛ زير پوست شهر

2006-10-23T09:17:00.001+03:30

پايين تر از ميدان ونك - زير پل همت

2006-10-21T17:37:00.000+03:30

پنجره

2006-10-17T15:19:00.000+03:30

2006-10-14T12:36:00.000+03:30

عيمران

2006-10-05T13:46:00.000+03:30

مرگ از پنجره بسته به من مي نگرد
زندگي از دم در
قصد رفتن دارد
روحم از سقف گذر خواهد كرد

عمران صلاحي
1325-1385
--------------------

اوايل انقلاب كه من خيلي كوچك بودم و عشقم گوش دادن نوار قصه هاي جن پينه دوز و عروسك حلبي و خاله سوسكه و اينجور چيزا بود، يه نواركاستي هم منتشر شده بود به اسم «توفيق اجباري» كه يك برنامه طنز راديويي بود و به سبك برنامه صبح جمعه، پر بود از نمايش هاي خنده دار با مضامين اجتماعي و انتقادي. ازجمله برنامه هايش شعري هم از عمران صلاحي بود ومن اونجا براي اولين بار با اسمش آشنا شدم. گوينده Emran تلفظ كرد و من هم همون وقت به فكر رفتم كه چه معني داره «Emran»؟ همين هم باعث شده بود كه هميشه اسمش بمونه توي ذهنم تا اينكه چند سال بعد كه بزرگتر شده بودم( سالهاي شصت و اينها بود) ، كتابي توي كتابخونه ديدم به اسم طنزپردازان امروز ايران/ عمران صلاحي. من هم همونطور كه توي اون نواره شنيده بودم، Emran خوندمش اما هنوز هم نمي دونستم كه چرا به جاي Omran مي گويند Emran ؟ تا اينكه همين چند ماه پيش شنيدم دو تا از دوستام كه نويسنده و شاعر هستند، در باره كتابشون با آقاي صلاحي قرار ملاقات دارند. من هم كه مشتاق چنين ديداري بودم، خودم رو همراه اونا كردم و براي ديدنش رفتيم به دفتر مجله گل آقا. ازش پرسيديم كه فلسفه اين Emran چيه؟ اون هم گفت اين اسم حكايتها داره و خاطره اي تعريف كرد از يك وقتي كه به واسطه يكي از مقاله هاي طنزش، نشريه رو توقيف كرده بودند. بعد در يك جلسه اي كه نويسنده هاي اون نشريه دور هم بودند، احمد شاملو به طنز به حاضران گفت گول اسم اينو نخورين كه اصلاً هم كارش عمران و آبادي نيست و فقط بلده نشريه رو خراب كنه رو سر مون! بعد تعريف كرد كه گرچه بيشتر به Emran معروفه ولي اصلش Omran هست و از اسم سوره آل عمران گرفته شده بعدش هم توضيح داد كه البته تلفظ درست اسمش هيچ كدوم از اينها نيست بلكه درستش Imran هست كه توي خونه تلفظ مي كنند ( با لهجه تركي خونواده اش شوخي مي كرد)

ديروز صبح كه از ني آوا شنيدم فوت كرده، خيلي شوكه و متآسف شدم براي اين انسان متواضع و دوست داشتني. به نظر خيلي سالم و سرحال بود و آن روز براي دوستانم و من، كلي از كتابهايي كه در دست كار داشت صحبت كرده بود...

امروز مقاله اي خواندم از جواد مجابي كه نوشته بود صلاحي جزء معدود طنزپردازاني بود كه قلم طنزش هيچ گاه كسي را نرنجانده بود.
--------------------

خانه هنرمندان، چندان دور نيست از محل كارم. مسيرم را كج كردم و رفتم آنجا. برخلاف عادت معمولم كه علاقه اي به ابراز محبت هاي بعد از مرگ ادمها و پسرخاله دخترخاله شدن هايش ندارم، دوبار ديگر هم اين كار را كرده ام. يك بار براي نويسنده مورد علاقه ام احمد محمود و يك بار هم براي كاوه گلستان. به هر حال، عده زيادي از جماعت نويسندگان وهنرمندان براي آخرين ديدار با استاد طنز ايران خودشان را به آنجا رسانده بودند. شرحش را احتمالاً خبرگزاري ها مي نويسند و من از آن صرف نظر مي كنم

محمود دولت آبادي

جواد مجابي

آيدين آغداشلو

سيد رضا سيد حسيني

اما تاثير گذار ترين قسمت برنامه، پخش سخنراني طنزآميز كوتاه صلاحي در بزرگداشت كامبيز درمبخش بود. ميگفت: ما هروقت كارش داشتيم بهمون گفتند كامبيز اون پشت داره مي كشه! ( البته كاريكاتور). بعد توضيح داد كه ما ملت هركدوم يه جور ميكشيم بعضيامون نقاشي مي كشيم بعضيا ترياك و بعضيا شيره ديگرونو ميكشيم و .... خلاصه همينجور به شوخي كردناش ادامه داد. يه جا كه اسم از آيدين آغداشلو آورد به اون كه كنار دستم بود نگاه كردم و از غمي كه اون لحظه داشت عكسي گرفتم.
بگذريم. يادش گرامي.

---------------------------
يه حاشيه هم بگم و برم سراغ كارو زندگيم.
يه جا كه گفتند صلوات بفرستيد، يه عده شروع كردند به دست زدن و به دنبالش بقيه هم همراهي كردند (ايني كه ميگم اصلاً منظورم اين نيست كه بدم مياد از اين كه ملت توي عزاداري دست بزنن يا نزنن ولي از اونجايي كه توي مملكت ما مرسوم نيست برايم سؤال پيش اومد كه منظور چي بود؟ بعيد مي دونم در كشوراي ديگه (كه طبيعتاً صلوات و اينجور چيزا هم ندارند) توي اينجور مراسماشون كف بزنند. من به جز الويس پريسلي كه مردم جلوي بالكن خونه اش رقصيدند و مناسبت هم داشت، مورد مشابهي نشنيده ام. البته شروعش از يه گوشه اي بود كه انگار يك كمي هم سرشون درد مي كرد چون بعدش شروع كردند ترانه «اي ايران» رو بخونند كه برگزاركننده ها نذاشتند و جلوشون رو گرفتند.

عصر ماشين

2006-10-04T08:52:00.000+03:30

خيابان دكتربهشتي(عباس آباد) - عصر دوشنبه سوم مهرماه (اولين روز ماه رمضان)

2006-09-25T14:04:00.000+03:30

2006-09-13T09:45:00.000+03:30

...
نتيجه بد حجابي

خب كجا بوديم؟ اهان داشتم ارشادتون مي كردم. اون شب داشتم با سرعت از سر خیابون يخچال عبور مي كردم كه چشمم خورد به يه چيزی . خيلي تاريك بود. تنم لرزيد.صدا هاي عجيبي ميومد. بعدً فهميدم مال بوق ماشين پشتيه بود چون وقتي از كنارم گذشت ديدم « بسته اي از كلمات فارسي »رو هديه كرد. گفت حروم لقمه. گفتم آهاي حرف دهنتو بفهم! اومدم ترمز دستي بكشم كه چشمم خورد به شعار روي ديوار. نوشته بود: بد حجابي نشانه حرام خوري است. لقمه حرام و بي غيرتي و حرام... ( بقيه شو نتونستم بخونم) فهميدم طرف داشته نوشته هاي روي ديوارو ميخونده و من اشتباهاً فكر مي كردم داره توهين ميكنه در حاليكه اينها نه تنها توهين نبودن بلكه توصيه هاي اخلاقي مفيدي هم بودند كه دونستنش براي همه لازمه. اين شد كه دوربينو از توي «كيسه» در آوردمو يه دستي عكس گرفتم. اونم چي؟ يه چشمي!
... ادامه

كتابفروشي فرزانگان

2006-08-19T10:56:00.000+03:30

Lufthansa

2006-08-15T17:15:00.000+03:30

Hawker

2006-08-06T18:30:00.000+03:30

خيابان سئول

-----------------------
عكس پايين رو قبلاً هم اينجا گذاشته بودم اما يه بار ديگه هم براي غزل خانوم و همه كساني كه هوس گردوي تازه كرده اند مي ذارم.

No Entry

2006-07-30T18:54:00.000+03:30

گردو

2006-07-26T15:57:00.000+03:30

جرم و مجازات

2006-07-23T14:38:00.000+03:30

آيا مي دانيد جرايم اينترنتي مجازات سختي در پي دارند؟

Merve Kavakci

2006-07-22T11:13:00.000+03:30

هفت سال پيش در استانبول ، « مروه كاواكچي» توانست رقباي خود را كنار زده و نام خود را در ليست منتخبين پارلمان تركيه ثبت كند. كاواكچي 31 ساله كه به حزب اسلامگراي فضيلت وابسته بود، به دليل اصرار بر حفظ حجاب اسلامي ناگهان به بمب خبري آن روز ها بدل شد. چپ گرايان به رهبري بولنت اجويت( نخست وزير) او را تحت فشار قرار دادند تا به خاطر احترام به قوانين غير مذهبي تركيه، روسري اش را كنار بگذارد؛ اما مروه زير بار نرفت. او اعتقاد داشت كه اينگونه قوانين،حقوق فردي او را در انتحاب نوع پوشش ناديده گرفته است. سليمان دميرل ( رييس جمهور)، كاواكچي را متهم كرد كه با رفتار راديكاليستي اش سر ستيز با نظام تركيه دارد.

در همان روز ها در ايران تظاهراتي در حمايت از كاواكچي برگزار شد. خطيب جمعه تهران سخناني در تاييد كاواكچي و بر ضد نظام تركيه ايراد كرد. جنتي با رياكار دانستن حكومت تركيه گفت: چگونه آنها دم از آزادي مي زنند اما نيم متر پارچه را نمي توانند روي سر زنان تحمل كنند؟ در همين راستا سازمان ها و نهاد هاي مختلف بيانيه هايي صادر كردند.مرضيه وحيد دستجردي نماينده مجلس با حضور در جمع تظاهر كنندگان، نامه نمايندگان زن مجلس شوراي اسلامي در حمايت از كاواكچي را قرائت كرد.

روابط ايران و تركيه به شدت تيره شد و سفيرايران به وزارت خارجه تركيه احضار شد.

اما آنچه ماجرا را جالب كرد، مصاحبه خانم كاواكچي با روزنامه الوسط بود. او در واكنش به رفتار مقامات ايران گفت: كشوري كه در آن، زنان مجبور به پوشاندن موهايشان هستند، حق ندارد بر ضد تركيه تبليغ كند. مروه كه دانش آموخته مهندسي كامپيوتر از ايالات متحده امريكا بود، علاقه اي به اين نوع حمايت هاي ايراني ها از خود نشان نداد و با سخنانش، تفاوت هدف خود و مقامات ايران را گوشزد نمود. واكنش خشم آلود مروه ، آب سردي بر آتش اقدامات ايران بود.

كاواكچي در نهايت به دليل داشتن تابعيت امريكايي( كه در ازدواج ناكام آمريكائيش بدست آورده بود)، نه تنها اجازه ورود به پارلمان را نيافت، بلكه تابعيت تركي خودش را نيز از دست داد

در روزهاي گذشته بازار حمايت و شكايت از زين الدين زيدان فوتباليست سرشناس فرانسوي داغ بود. مشاجره اي كه بين او و ماتاراتزي در جريان بازي فينال جام جهاني فوتبال در گرفت، با ضربه سر زيدان به سينه بازيكن ايتاليايي به اخراج زيدان انجاميد. گفته مي شد او، هدف توهين هاي نژادپرستانه ماتاراتزي قرار گرفته است.كارشناسان لب خواني تاييد كردند كه ماتاراتزي، تبار خارجي و اسلامي او را نشانه رفته و اورا فرزند زن بدكاره تروريست خطاب كرده است.
اما درحالي كه هنوز تحقيقات فدراسيون بين المللي فوتبال (فيفا) در اين باره به سرانجام نرسيده بود، بار ديگر نمايندگان مجلس ايران به هيجان آمده و وارد ماجرا شدند. علاء الدين بروجردي رييس كميسون امنيت ملي مجلس شوراي اسلامي نامه اي به زيدان نوشت و از او به خاطر دفاعش از اسلام تقديدر كرد:
«عكس‌‏العمل منطقي شما از اين منظر بسيار قابل توجه است كه اولا يك مسلمان نه تنها تروريست نيست بلكه شعار اصلي او كه سلام است، بمعني صلح است كه روزانه صدها ميليون مسلمان آن را اعلام مي‌‏كنند و ثانيا بازي‌‏هاي جام جهاني صحنه همدلي و همبستگي ميان كشورها و ملت‌‏ها است كه به هيچ وجه نبايد به شعارهاي غلط و اتهامات ظالمانه آلوده شود.»

همزمان، داريوش ارجمند هنرپيشه مطرح سينما، خواست خياباني به نام زيدان اسم گذاري شود

اما از سوي ديگر ، در سايه حمايت هاي محكم ايرانيها ، زين الدين زيدان در برنامه زنده يك كانال تلويزيوني فرانسه حاضر شد و مساله تروريست خطاب شدنش را منتفي دانست. زيدان گفت حريف ايتاليايي به او دشنام خانوادگي داده است و ضمن اينكه حركت خود را پاسخ درخوري نسبت به توهين ماتاراتزي مي دانست، از اينكه ديدن اين صحنه از تلويزيون ، كودكان و مربيان تربيتي را آزار داده، عذر خواهي كرد.

راستش، ماجراي زيدان و نامه ي بروجردي، من را به ياد كاواكچي و نامه ي دستجردي انداخت. صرف نظر از اين كه حقيقت مكالمه زيدان و ماتاراتزي چه بود و اينكه آيا زيدان در كوبيدن سرش به سينه ماتاراتزي حق داشت يا نه، بايد از نمايندگان مجلس ايران پرسيد كه آيا آنها نسبت به تمام وقايع پيرامونشان اينچنين حساس و سريع العمل اند؟

orange

2006-07-11T10:50:00.000+03:30

خيابان بيژن( شهيد خدامي) ونك

Dart

2006-07-08T15:18:00.000+03:30

دالي! من اينجام :)

1)
"...آخرین پست وبلاگ با تاریخ خیلی وقت پیش ،مثل جنازه ای می ماند که چشمهایش باز مانده است . دفن هم نشده تا جرم قاتل را سنگین تر جلوه دهد .به قول بارت زوال خود را پیش چشم دیگری می گذاری..."

حقا كه توصيف وحشتناكيه. يعني اينجوريشو ديگه نشنيده بودم.

2) ببينم راسته كه ميگن قسمت عكس سايت بلاگر فيلتر شده؟ من كه خوشبختانه مشكلي در ديدن عكس ها ندارم ولي توي روز هاي گذشته حد اقل از سه نفر شنيده ام كه اينجوره.آره؟

3) عكس ها از تپه هاي داووديه (پارك طالقاني - مترو ميرداماد) هستند.

DEAD END

2006-04-13T05:09:00.000+03:30

سال نو مبارک

2006-03-20T12:52:00.000+03:30

سال نو رو به همه دوستان خوبم صمیمانه تبریک میگم.
امیدوارم سال هشتاد و پنج برای همه مون سالی خوب و پر از موفقیت باشه.

گورستان باستانی

2006-03-18T15:48:00.000+03:30

اینجا سد کارون سه، بزرگترین سد بتنی دو قوسی ایران است که بر روی رود کارون ساخته شده.عکس مربوط به سال قبل است و نمای پشت سد را نشان می دهد. جایی که در حال حاضر تبدیل به دریاچه بسیار بزرگی به وسعت چندین کیلومتر شده. اینجا در واقع یک منطقه ی باستانیه و چندین هزار سال قدمت داره. آثار باستانی زیادی هم در اینجا کشف شده که از جمله اونها میشه به مجسمه بزرگ مفرغی مرد پارتی اشاره کرد که در موزه ایران باستان نگهداری میشه و بعنوان نمادی از میراث فرهنگی کشورمان محسوب میشود. همینطور سنگ نوشته های بزرگی که بین دو تا چهار هزار سال قدمت دارند و به خط میخی نوشته شده اند و بر دیواره کوه های اونجا وجود دارند.

یکی از مناطقی که به زیر آب رفته، این گورستان باستانیه که کمی دور تر از سد قرار داره و شنیده ام مربوط به دو هزار و پانصد سال پیشه. اسکلت ها در جهت های مختلف رو به چپ یا راست دفن شده اند و این موضوع نشون میده که حتی اگه چیزی هم در مورد قدمت دو هزار ساله شون نشنیده باشیم از این نوع دفن شدنشون میتونیم حدس بزنیم که مربوط به پیش از اسلام هستند.جالبه که اسکلت ها همه سالم مانده بودند و همراهشون کوزه هایی هم بود که احتمالاً توش مواد غذایی بوده.

به هر حال چیزایی که توی این عکسها می بینید و من از نزدیک دیده بودم، الآن دیگه وجود ندارند و روی اونا رو آب گرفته و از بین رفته اند
من البته مثل نیک آهنگ زمین شناس نیستم که در رد سد سازی و خطرات زیست محیطی اون دلایل علمی داشته باشم. کارشناس باستان شناسی هم نیستم که بدونم به میراث فرهنگی و تاریخی مون چه میزان آسیب وارد میشه. اما اینو مطمئنم که افکار عمومی لازمه که نسبت به اینجور مسایل اقناع بشه. من اطلاع دارم که وجود همین سد جدید تا چه حد تونسته زندگی امروز مردم اونجا رو از خطر سیلاب های ویرانگر که جزو طبیعت اون اقلیمه حفظ کنه و این رو هم میدونم که در این زمانه که کمبود منابع آب شیرین کشورها را به جان هم می اندازه باید به طریقی جلوی هدر رفتن منابعمون رو بگیریم و نگذاریم آب کارون قبل از استفاده مناسب به خلیج فارس ریخته بشه. اما این مهمه که بدونیم در قبالش چه چیزی رو داریم از دست میدهیم و آیا هزینه و فایده اش مورد قبول مردم هست؟
دلیل اینکه یاد این چیزا افتادم دیدن این لینک قدیمی توی وبلاگ آزاده عصاران بود که امروز بالاخره وسوسه شدم بازش کنم و بخونمش.
----------------
پی نوشت:
1- خواستم عکسی از مجسمه مرد پارتی اینجا بذارم اما به دلیل فیلتر بودن کلمه ی «پارتی» موفق نشدم. اینم از گرفتاری های ماست دیگه. جالبه که «آبچینوس » رو هم نمیشه سرچ کرد. دلیلش نمیدونم چیه . دونه دونه حروف رو کنار هم چیدم و دیدم به خاطر کنار هم بودن نون واو سین فیلتر شده. حدس میزنم به خاطر کلمه «جنوسیه» باشه که در عربی به معنی سکس هست!
2- فکر کنم به خاطر پی نوشت شماره یک، آمار بازدیدکننده هام بچسبه به سقف

کودک و مادر

2006-02-21T07:47:00.000+03:30

ادامه <<

«دکتر نمک دوست» و دانشجويان «نمک شناس»

2006-02-19T06:31:00.000+03:30

دکتر حسن نمک دوست تهرانی- استاد دانشگاه

برای خواندن مطلب به اینجا بروید >>

لطف و لعنت

2006-02-13T06:11:00.000+03:30

لعنت بر کسی که لطفاً آشغال نریزید!

گيسو

2006-02-03T21:23:00.000+03:30

از سايه عزیز به خاطر اینکه من رو از گیس و گیس کشی که توی کله ام بود نجات داد و اسم مناسب برای این عکس پیشنهاد کرد ممنونم وهمینطور از همه دوستاي خوبم كه توي پست قبل ( و پست قبل تر از اون)در مورد مشکل صفحه بندی راهنماييم كردند بی نهایت متشکرم.

درخواست راهنمايي – فوري فوتي برقي

2006-01-26T08:38:00.000+03:30

براي صفحه بندي يه مطلب چندين صفحه اي، با مشكل روبرو شده ام. البته بعضي از دوستان راهنمايي هايي كردند كه امتحان كردم ولي هنوز نتونسته ام جواب دلخواهمو بگيرم.
من معمولاً بيشتر كارهاي طراحي و گرافيكي رو با برنامه Corel Draw انجام ميدم و اگه جايي به عكس و اينجور چيزا نياز داشته باشم ( كه معمولاً هم نياز هست) با برنامه Photoshop نيازمو برطرف مي‌كنم. تايپ كردن لاتين در اين برنامه ها بسيار راحته و User هاي فرنگي هيچوقت با مشكلي در اين زمينه مواجه نيستند.اما اشكال وقتي پيش مياد كه ما خواسته باشيم فارسي تايپ كنيم.
البته فارسي تايپ كردن در اين دوتا برنامه با استفاده از فونت هاي بُرنا رايانه ( اونايي كه اولش B داره ) و انتخاب زبان Arabic در ويندوز، به طور مستقيم امكان پذيره. اما به خصوص در برنامه‌ي كورل درا ، با دشواريهايي همراهه كه البته مانع از انجام كارهاي كم و محدود نمي‌شه. كساني كه آشنا هستن، ميدونن كه خيلي وقت ها نوشته هاي فارسي به هم ريخته ميشن و يا بعضي از كاراكتر ها شون تكرار ميشه يا به جاهاي ديگه ميپره يا اصلاً حذف ميشه. من معمولاً اين مشكلو البته بعد از اينكه نوع فونت نوشته هامو انتخاب كردم، با curve كردن يا weld كردن اونا حل ميكنم. يعني از حالت فونت خارجشون ميكنم و به يك شمايل گرافيكي تبديلشون ميكنم. اما به هر حال اين راه براي متن هاي طولاني جواب نمي‌ده. چون آبجكت ها اينقدر زياد ميشن كه كورل باهاشون مشكل پيدا ميكنه.
از طرف ديگه من،متني رو كه ميخوام صفحه بندي كنم، توي برنامه Word تايپ كرده ام. به اين اميد كه شايد بشه به طريقي نوشته ها رو به صورت يكجا به كورل بيارم. چون در حالت عادي، متن هاي فارسي برنامه ورد را نميشه به محيط هاي گرافيكي انتقال داد.
يه دوستي، بهم پيشنهاد كرد كه توي همون برنامه word، مطلبمو تحت فرمت Plain Text ذخيره كنم و بطور مستقيم از توي برنامه note pad ، Copy-Paste كنم به كورل. اين كارو كردم ولي كورل نتونست بخوندش و همه رو جغ پغ نشون داد.
يه دوست ديگه يي برنامه «مريم» رو پيشنهاد داده. با هزارتا جنگولك بازي، متن رو از طريق مريم به تكست باكس كورل بردم و كلي هم احساس شادي و پيروزي كردم اما بعد از صفحه بندي، روي متن زوم كردم و ديدم اي داد بي داد. همه شو غلط غولوط كرده و مثلاً نيم فاصله هاي دوست داشتني خوابگرد پسند رو از بين برده و حروف و كلمات رو به هم چسبونده. امكان اصلاح كردن رو هم نداره چون مريم خانوم خيلي ناز نازي تشريف دارن و بايد خودشون متن رو اوكي كرده باشن و الا متن خراب ميشه.
اينم بگم كه من برنامه هاي استاندارد صفحه بندي مثلQuark X Press و ياPage Maker رو بلد نيستم. و ميدونم كه صفحه بندي با اينا كار سه سوته ولي خوب اونا هم به فارسي ساز هايي مثل « پروين بزرگ» احتياج دارن كه در واقع يه قفل سخت افزاريه و خوب اون هم خيلي گرونه. من خودم چندسال پيش دو سه‌تاشو توي جايي كه كار ميكردم خريده بودم و اون موقع ها قيمت هر كدومش دويست هزار تومن بود و الآن هم طبيعتاً بايد خيلي گرون باشه و براي كار من ارزش نداره. برنامه ي فارسي ساز « پروين كوچك » يا برنامه «شتاب» و امثالهم هم كه پنج شيش هزارتومن هستند جواب كار رو نميدن.
البته خيلي زياد شنيده ام كه برنامه Freehand هم كه مثل كورل درا ، يك برنامه برداريVector هست، براي صفحه بندي مناسب تره. بعضي ها هم برنامه هاي Illustrator يا Indesigne رو پيشنهاد ميكنن اما من بعيد ميدونم اونا هم با نوشته هاي فارسي مشكل نداشته باشن. من خودم فري‌هند رو امتحان كردم و ديدم كه صد رحمت به كورل درا! البته مسئله ديگه اينه كه من اون برنامه ها رو هم بلد نيستم و خب توي اين فرصت كم، امكان يادگرفتنشونو ندارم.
يك دوست ديگه يي هم پيشنهاد كرده كه براي صفحه بندي، از خود برنامه word استفاده كنم.
الآن دارم باهاش كار ميكنم ببينم تا چه حد ميتونه مشكلمو حل كنه.اما اينطوري كه دارم ميبينم، برنامه ورد، امكانات گرافيكيش خيلي ضعيفه و راه دست من هم نيست.

لطفاً اگه ميدونين، راهنماييم كنين فقط با اين يادآوري كه:
اولاً من نوشته هامو نمي تونم دوباره تايپ كنم چون خيلي زيادن و فرصتش نيست. بايد از همين فايل word استفاده كنم.
دوم اينكه بهترين حالت اينه كه بتونم اونا رو به كورل انتقال بدم بدون اينكه نوشته ها رو خراب كنه. با برنامه «مريم» تونستم تا حد زيادي جلو برم اما بديش اين بود كه در نهايت، مثل « گاو نه من شير ده » نيم فاصله ها رو حذف كرد.
سوم اينكه من لابلاي نوشته هام بايد عكس هاي زيادي جا بدم و كاراي گرافيكي و ازينجور لوس بازيا هم زياد داره و معلوم نيست صفحه بندي با برنامه هايي مثل ورد تا چه حد خوب باشه.
چهارم اينكه هيچي ديگه همه رو گفتم ديگه
( با صداي التماس بچه گونه بخونين)
ببين... بهم ميگي چيكالش كنم؟
«مندي» خانوم يه نگاه بنداز شايد تو راهي به نظرت برسه؟ ( ببين اسمت هم خارجي صدا كردم كه حسابي فكر كني ها)
سيستم پاچه خاري با لهجه تركي برره‌اي جان نثاري :
اي آلبالو! اي شفتالو! اي گرافيست! اي كامپيوتر دان!اي صفحه بند! اي اينجينير! اي پروگرمر! اي بيل گيتس! اي...

نيو ير تان هپي باشد ان‌شاءالله !

2006-01-01T01:05:00.000+03:30

خيابان ميرزاي شيرازي ( نادرشاه)- تقاطع شاهين

سپر و باران

2005-12-28T11:11:00.000+03:30

براي علاقمندان عكاسي مطبوعاتي

2005-11-11T06:04:00.000+03:30

اين روزها در خانه‌هنرمندان سه نمايشگاه عكس برپا شده...
...ادامه

______________
يادآوري مهم:

راستش نمي‌دونم با اين مشكل بلاگرولينگ و پينگ شدن‌هاي مداوم چه‌كار مي‌شه كرد؟ اولش فكر مي‌كردم شايد يه نفر داره شوخي مي‌كنه و از اينكه اينجا رو بي‌خودي پينگ كنه‌ خوشش مياد. اما بعداً ديدم خيلي ها به اين مشكل دچارند و خورشيدخانوم هم نوشت كه ايراد از خود سايت بلاگرولينگه.
به هر حال خواستم يه بار ديگه تاكيد كنم كه اين من نيستم كه اينجا رو پينگ مي‌كنه

يك تار مو سپيد

2005-10-30T04:55:00.000+03:30

يك،
دو،
سه،
...
هفت هزار و سيصد و پنج
...
چند لحظه پيش، زمين براي ده هزار و نهصد و پنجاه و هفتمين بار به دور خودش چرخيد
و من سي ساله شدم.
روزها مي‌گذرند و مي‌گذرند .
و ما به دور خود مي‌چرخيم و مي‌چرخيم، همراه زمين.
كاش از اين همه گذشتن و چرخيدن سودي باشد و ثمري.
حتماً هست!

ادامه

كردستان

2005-10-27T05:40:00.000+03:30

ادامه

سه‌پا ي پاسداران

2005-10-15T02:55:00.000+03:30

ادامه

بار موتور

2005-10-06T18:26:00.000+03:30